* μαρξιστικά κείμενα, στοχασμοί, απόψεις, για τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα * αναλύσεις * ιδέες * και ότι έχει σχέση με τον άνθρωπο σήμερα...
Γ. Βήχας: «Να ακουστεί η φωνή τριών εκατομμυρίων ανασφάλιστων συμπολιτών μας στην καρδιά της Ευρώπης»

Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας



"Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογιάννης

..........Ανατροπή του καπιταλισμού και όχι διαχείριση...

"η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της ε.ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [ο δρόμος της αριστεράς]

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Διάλεξη: «Το Κεφάλαιο του Μαρξ – Θεωρητικό περιεχόμενο και η διαλεκτική λογική δομή ΙΙ»

Το 16ο Μάθημα του Νέου Κύκλου Μαθημάτων για την Ιστορία του Μαρξισμού, που διοργανώνει ο Όμιλος Επαναστατικής Θεωρίας, θα γίνει την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου στις 6.30μ.μ. στο αμφιθέατρο Μ318 του Ε.Μ.Π., με θέμα «Το θεωρητικό περιεχόμενο και η διαλεκτική λογική δομή του Α’ τόμου του Κεφαλαίου του Κ. Μαρξ. 2: Η διαδικασία της παραγωγής του κεφαλαίου ως ουσία του αντικειμένου. Η αντιφατικότητα της παραγωγής υπεραξίας (απόλυτης & σχετικής). Εργατικός μισθός, συσσώρευση του κεφαλαίου και πρωταρχική συσσώρευση».
Η διάλεξη θα γίνει από τον αναπληρωτή καθηγητή φιλοσοφίας Δημήτρη Πατέλη και θα εστιάσει στα εξής:
ΕΝΟΤΗΤΑ 3η: Η παραγωγή της απόλυτης υπεραξίας
Εργασιακή διαδικασία και διαδικασία αξιοποίησης.
1. Η εργασιακή διαδικασία.
2. Η διαδικασία αξιοποίησης [Ο διττός χαρακτήρας της διαδικασίας αυτοκίνησης της ουσίας. Η εργασιακή διαδικασία και η διαδικασία προσαύξησης της αξίας ως ουσιώδες και επουσιώδες].

Σταθερό κεφάλαιο και μεταβλητό κεφάλαιο [ως άρνηση της άρνησης του είναι του αντικειμένου. Φαινομενικότητα].
Το ποσοστό της υπεραξίας, η εργάσιμη ημέρα, το ποσοστό και η μάζα της υπεραξίας [ως αντανάκλαση]. Το υπερπροϊόν. [Προσδιορισμός της ουσίας. Η παραγωγή απόλυτης υπεραξίας ως ταυτότητα].
ΕΝΟΤΗΤΑ 4η: Η παραγωγή της σχετικής υπεραξίας
Η έννοια της σχετικής υπεραξίας. [Η παραγωγή σχετικής υπεραξίας από την άποψη της κατηγορίας της ετερότητας].
Συνεργασία [διαφορά].
Καταμερισμός της εργασίας και βιοτεχνία [Η αντίθεση. Η λογική της εξέτασης του τρόπου παραγωγής σχετικής υπεραξίας δια της προβιομηχανικής βιοτεχνίας].
Μηχανήματα και μεγάλη βιομηχανία [Οι μηχανές και η μεγάλη βιομηχανία ως αντίφαση].
ΕΝΟΤΗΤΑ 5η: Η παραγωγή της απόλυτης και της σχετικής υπεραξίας [ως θεμέλιο].
ΕΝΟΤΗΤΑ 6η: Ο εργασιακός μισθός [ως αναγκαία παρέκβαση απ’ τη λογική πραγμάτευση].
ΕΝΟΤΗΤΑ 7η: Η διαδικασία της συσσώρευσης του κεφαλαίου
Απλή αναπαραγωγή [ως τυπικό θεμέλιο].
Μετατροπή της υπεραξίας σε κεφάλαιο [ως πραγματικό θεμέλιο. Η απλή αναπαραγωγή ως τυπικό θεμέλιο. Η μετατροπή της υπεραξίας σε κεφάλαιο ως πραγματικό θεμέλιο].
Ο γενικός νόμος της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης [ως πλήρες θεμέλιο].
Η λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση [ως όρος].

Βιβλιογραφία:
Marx, K. (2016). Το κεφάλαιο. Μετ.: Θ. Γκιούρας. Επιμέλεια: Θ. Γκιούρας, Θ. Νουτσόπουλος, Δ. Γράβαρης. Αθήνα: Κ.Ψ.Μ.
Καρλ Μαρξ. Το Κεφάλαιο, τόμος 1ος
Βαζιούλιν Β. Α. Η ανάβαση από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο.//Νέα προοπτική 67, 5/12/1992.
Βαζιούλιν Β. Α. Το πρόβλημα της αντίφασης στο “Κεφάλαιο” του Μαρξ.//Ουτοπία, Νο 12, 1994, σ. 17-28.
Βαζιούλιν Β. Α. Για τη σημασία της Λογικής του «Κεφαλαίου» του Κ. Μαρξ.//ΔΙΑΠΛΟΥΣ, Νο 26, Ιούνιος-Ιούλιος 2008, σελ. 21-25.
Βαζιούλιν Β. Α. Η ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ . Στο: Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΠΡΟΤΣΕΣ ΚΑΙ Η ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΤΟΥ. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ, ΑΘΗΝΑ,
1988
Βαζιούλιν Β. Α. Η μεθοδολογία διερεύνησης της ανάπτυξης της κοινωνίας ως «οργανικού όλου». Στο: Βαζιούλιν, Β. Α. (2013). Η λογική της ιστορίας. Ζητήματα θεωρίας και Αθήνα μεθοδολογίας.
Αθήνα: ΚΨΜ.
Ilienkov, Evald V. Η διαλεκτική του αφηρημένου και του συγκεκριμένου στο Κεφάλαιο του Μαρξ. μετάφραση: Η. Χριστοφορίδης, Γ. Στεφανίδης. Ένεκεν, 2016
HAUG. Εισαγωγικά μαθήματα στο “ΚΕΦΑΛΑΙΟ”
Τα λήμματα: Aντικειμενική πραγματικότητα, Αντικείμενο, Πράγμα, «Κεφάλαιο», Αιτιότητα, Αιτιοκρατία (ντετερμινισμός), Ανάγκες ή ανάγκη, Αντικειμενικός ιδεαλισμός, Αντικειμενισμός,
Γνωστική διαδικασία, Γνώση, Εμπειρικό και θεωρητικό, Εξωτερικό και εσωτερικό, Μέρος και όλο, Ποιότητα και ποσότητα, Ουσία και φαινόμενο, Πραγματικότητα, Πρακτική, Νομοτέλεια,
Κατηγοριακή σκέψη, Διαλεκτική λογική, Διάνοια και λόγος, Ανάβαση από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο, Ιστορικό και λογικό, Πέρασμα των ποσοτικών αλλαγών σε ποιοτικές, Μέτρο, Αντίφαση
διαλεκτική, Άρση, Σύνθεση, Νομοτέλεια, Χέγκελ (Hegel) Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ, «Επιστήμη της λογικής», .
Πατέλη Δ. Για τη διαλεκτική – υλιστική αντίληψη της Ιστορίας. Γραπτή εκδοχή του μαθήματος #02 Ιστορικός Υλισμός, από τα 7 Απλά Μαθήματα Μαρξισμού, που συνδιοργανώνουν ο ΟΜΙΛΟΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ, ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ‘Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ’ & οι ΟΜΙΛΟΙ ΜΕΛΕΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ 07/01/2015.
Πατέλη Δ . Κοινωνικές Επιστήμες και μεθοδολογία του οργανικού όλου: Πέραν του διπόλου ποιοτικών και ποσοτικών μονομερειών. Μ.Πουρκός & Μ.Δαφέρμος, (επιμ), Ποιοτική έρευνα στις κοινωνικές επιστήμες. Αθήνα: Τόπος, 2010, σ. 207-297.
Πατέλη Δ. Ο Χέγκελ και το γίγνεσθαι της επιστημονικής σκέψης. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ τ. 26 (Σεπτέμβριος 2009), σ. 294-317.
Πατέλη Δ. Η διαλεκτική του γίγνεσθαι της πολιτικής οικονομίας. Επιθεώρηση Οικονομικών Επιστημών, τεύχος 6, 2004, σελ. 103 – 128.
Πατέλη Δ. Κοινωνική νομοτέλεια: θεωρητικό κεκτημένο και «Λογική της Ιστορίας». Εννοιολογικές και μεθοδολογικές επισημάνσεις. Ζητήματα Θεωρίας και Μεθόδου των Κοινωνικών Επιστημών. Επιμ. Σ. Παπαϊωάννου. Εκδ. Κριτική. Αθήνα, 2007, σελ. 266-285.
Πατέλη Δ. Αντί προλόγου. Οι δρόμοι της κοινωνικής θεωρίας και μεθοδολογίας. Από τον κλασικό μαρξισμό στη Λογική της Ιστορίας

Την Πέμπτη 8/2/2018, στις 6.30μ.μ.
στο αμφιθέατρο Μ318 της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Ε.Μ.Π.
(τ. πτέρυγα των Ηλεκτρολόγων προς την οδό Μπουμπουλίνας, 3ος όρ.)

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Alain Badiou, Τί σημαίνει να ζει κανείς;

 Συνέντευξη στον Δημήτρη Βεργέτη*



Η εξελισσόμενη  κρίση του καπιταλισμού, που αποσυνθέτει πλέον τα ιστορικά ερείσματα των δυτικών κοινωνιών, δεν εγείρει μόνο το δραματικό πρόβλημα της επιβίωσης για τεράστια τμήματα των υπό εξόντωση  πληθυσμών. Φέρνει στο προσκήνιο ένα ανεξίτηλο ερώτημα, βαθιά πολιτικό, φιλοσοφικό και ανθρώπινο, που δεν έπαψε να αναδύεται στο επίκεντρο των μεγάλων συμβαντικών κλυδωνισμών του κοινωνικού δεσμού: τι σημαίνει να ζει κανείς ως υποκείμενο πέραν της άμεσης επιβίωσης; Το κεφάλαιο δεν παράγει μόνο υπεραξία, παράγει ένα ολόκληρο τρόπο ζωής. Συγκροτεί ένα σύστημα βιο-εξουσίας μέσα στο οποίο καθηλώνει, με  τους πλέον κοινότοπους αυτοματισμούς  και τους πλέον μίζερους εθισμούς, την καθημερινότητα και τα όνειρα των οικουμενικών «υπηκόων» του, δημοκρατικά πειθαναγκασμένων.
Το ζητούμενο για τον Μαρξ δεν ήταν απλά η αλλαγή του τρόπου παραγωγής αλλά η αλλαγή του κόσμου, δηλαδή όλων των παραμέτρων ζωής. Η  σταλινική εκτροπή και  η χρόνια διολίσθηση της αριστεράς στον οικονομισμό εκτόπισε στο περιθώριο, αν όχι στην αφάνεια, το ριζοσπαστικό ερώτημα που εγκαλεί με την αμεσότητά του κάθε άνθρωπο. Ο Μπαντιού το ανασύρει από τη λήθη, επαναδιατυπώνει τους όρους εκφοράς του και το επανεντάσσει στον πυρήνα των πολιτικών χειραφέτησης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από μια εκτεταμένη συζήτηση μαζί του που οργάνωσε το περιοδικό αληthεια μετά την κρίση του 2008. Συμμετείχαν επίσης σ’ αυτήν  ο Σάββας Μιχαήλ και ο Γιώργος Βέλτσος. Βιντεοσκοπήθηκε από τον Γιώργο Κεραμιδιώτη.
Δημήτρις Βεργέτης, διευθυντής του περιοδικού αληthεια 
Το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς»  είναι πράγματι, υπό μια έννοια, το μείζον φιλοσοφικό ερώτημα εν τέλει. Η φιλοσοφία δε είναι μόνο γνώση, δεν είναι μόνο έννοιες. Η φιλοσοφία, από τις απαρχές της, εξετάζει το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς», δηλαδή τι είναι μια ζωή αντάξια του ονόματός της, εν τέλει σε τι διαφέρει μια ζωή που δεν ταυτίζεται με την επιβίωση, με την απλή διαίωνιση του ζωικού βασιλείου. Γι’ αυτο, το ερώτημα της ζωής υπήρξε εξ αρχής αλληλένδετο στη φιλοσοφία με το ερώτημα «γιατί να ζει κανείς», δηλαδή με το νόημα της ζωής ή το λόγο ύπαρξης, διότι ακριβώς από μόνη της η έννοια της ζωής δε δίνει, παραδόξως, απάντηση στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς». Δίνει μια απάντηση στοιχειώδη. Αν η ζωή είναι μόνο και μόνο η διαιώνισή της, τότε είμαστε παθητικά υποκείμενα, τουτέστιν η ζωή μας διαπερνά, μας κινεί και μας καθοδηγεί, και άρα το «Τι σημαίνει να ζει κανείς» δεν μπορεί καν να διατυπωθεί ως ερώτημα. Κατά συνέπεια, το «Τι σημαίνει να ζει κανείς» είναι η ίδια η φιλοσοφία, ένα πολύ ευρύ ερώτημα. Και ακριβώς επειδή αναφερθήκατε σε μία κρίση, θα ήθελα να πω δυό λόγια πάνω σ’ αυτό, διότι εν τέλει αυτή η ιστορία σχετίζεται με το «Τι σημαίνει να ζει κανείς».
Διότι μπορούμε να ορίσουμε εν τέλει τον καπιταλισμό ως μια ορισμένη φιλοσοφία ζωής. Και η βασική θέση του καπιταλισμού είναι  ότι ο άνθρωπος ζει μόνο για τα συμφέροντά του. Εντοπίζουμε σ’ αυτό το βασικό δεδομένο πράγματι μια θεώρηση του ανθρώπου, της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα είναι κατά βάθος ένα ζωϊκό σύνολο που όμως έχει ιδιαίτερα εκλεπτυσμένους τρόπους για να ικανοποιεί τα συμφέροντά του, όπως την παραγωγή, το εμπόριο, την επικοινωνία. Εν κατακλείδι όμως, η ιδέα που έχει ο καπιταλισμός για τη ζωή, η ιδέα που χρειάζεται για να λειτουργήσει το σύστημά του είναι ότι ο άνθρωπος είναι ένα εγωιστικό ζώο, ένα ζώο προσκολλημένο, συναρθρωμένο με το σύστημα των συμφερόντων του.
Προφανώς αυτό αγγίζει μια αλήθεια, ο άνθρωπος είναι ένα εγωιστικό ζώο και ζει για τα συμφέροντά του. Αυτό όμως απαντά στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς»; Εκεί είναι το θέμα. Αν σε τελική ανάλυση η ικανοποίηση των συμφερόντων απαντά στο «Τι σημαίνει να ζει κανείς». Το θέμα δηλαδή είναι αν η ικανοποίηση του γενικού συστήματος των αναγκών του και η επιδίωξη των ατομικών του συμφερόντων απαντά σ’ αυτό το ερώτημα,. Άρα αν η μονάδα ζωής είναι το άτομο, αν το άτομο ανάγεται αυστηρά και μόνο στα κατά περίπτωση συγκεκριμένα συμφέροντά του ή αν για να προσεγγίζουμε το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς» πρέπει κατ’ αρχάς ν’ αναγνωρίσουμε αυτή τη διάσταση και εν συνεχεία να παραδεχτούμε ότι υπάρχει και κάτι άλλο.
Δ. Βεργέτης Ο καπιταλισμός προτείνει ως αρχή ζωής μια μορφή νοθευμένης επιθυμίας. Προτείνει τη συρρίκνωση της επιθυμίας στη διάσταση του συμφέροντος, η οποία επιφέρει πράγματι μια νόθευση της επιθυμίας. Ο καπιταλισμός επιχειρεί να καταστήσει την επιθυμία εμμενή, επιχειρεί να καταστήσει συμβατό το νόημα της ανθρώπινης ζωής με τη λογική λειτουργίας του κεφαλαίου.  Και συνεπώς αυτό που εμφανίζεται στον ορίζοντα της επιθυμίας είναι το κέρδος ως το μοναδικό ποθούμενο αντικείμενο. Συνεπώς  αυτή η συρρίκνωση της ζωής στα ζωτικά συμφέροντα αποτελεί   συνθήκη λειτουργίας του ίδιου του κεφαλαίου. Και γι’ αυτό με τούτο τον τρόπο καταφέρνει να αντλήσει όφελος από τη συρρίκνωση της ζωής στα ζωτικά συμφέροντα όπου την εντάσσει.
[..] Α. Μπαντιού . Ο Δημήτρις έλεγε εύστοχα ότι η υποκειμενική μήτρα αυτού του κόσμου είναι η αναγωγή της επιθυμίας στο κέρδος. Και νομίζω ότι είναι απόλυτα ακριβές. Πρόκειται για μια εξαιρετικά φτωχή κατ’ ουσίαν εκδοχή της ανθρωπότητας. Αυτό που με εκπλήσσει είναι η φτώχεια του καπιταλιστικού πλούτου, η υποκειμενική φτώχεια του καπιταλιστικού πλούτου. Και ειδικότερα, η φτώχεια της ίδιας της επιθυμίας, διότι κατά βάση πρόκειται για επιθυμία των αντικειμένων και όσων επιτρέπουν την απόκτησή τους. Συνεπώς, ο καπιταλισμός είναι ένα είδος διανομής αντικειμένων που συγκροτεί την ανθρωπότητα ως εικόνα ατελεύτητης παιδικής ηλικίας. Το υποκείμενο που έχει προσαρμοστεί στον καπιταλιστικό σύμπαν μοιάζει μ’ ένα αιώνιο παιδί, απερίσκεπτο αλλά και σκλαβωμένο, που κατά βάθος ζητά στους ανώνυμους γονείς του κεφαλαίου τα μέσα για να αποκτά διαρκώς καινούργια παιχνίδια. Ωστόσο, για την πλειοψηφία των ανθρώπων που στερούνται αντικειμένων, και οφείλουμε να το υπενθυμίζουμε ότι δεν διατίθενται στους πολλούς τα εμπορεύσιμα αντικείμενα, η ζωή είναι δύσκολη, υπό καταστολή, υπό διωγμό, αιματοβαμμένη. Εάν λοιπόν κοιτάξουμε τον κόσμο σήμερα υπό το πρίσμα του «Τι σημαίνει να ζει κανείς», δύο είναι οι προτάσεις: για τις μυριάδες αυτών που δεν έχουν τα μέσα για να ζήσουν, είναι μια αδιάκοπη πάλη για την επιβίωση, και για τους άλλους που έχουν κάποια μέσα για να ζήσουν είναι η φτωχή, παιδιάστικη ζωή της κατανάλωσης παιχνιδιών κι αντικειμένων. Εγώ λοιπόν υποστηρίζω ότι η αληθινή ζωή είναι απούσα. Πράγμα που μας παραπέμπει στο ερώτημα σε τι θα μπορούσε να αντιστοιχεί η παρουσία της, το δώρο της, η χάρη της. Αυτό οφείλουμε να το αναζητήσουμε εκεί όπου η επιθυμία δεν είναι αναγώγιμη στο συμφέρον. Η  επιθυμία που δεν υπάγεται στο στεγανοποιημένο άτομο αίρει τη φτώχεια.
[..] Ο καπιταλισμός είναι επίσης η επιβολή μιας ιδιάζουσας χρονικότητας. Πάντα επιμένω σ’ αυτό το σημείο. Αυτός ο ιδιάζων χρόνος μιας κατ’ επίφασιν  μετάλλαξης εις το διηνεκές, ενώ κατ’ ουσία ο χρόνος λιμνάζει, σηματοδοτεί ένα είδος επιτόπιας κινητικότητας. Και στην πραγματικότητα, το μόνο που υπάρχει είναι το παρόν, αλλά πρόκειται για ένα ψευδο-παρόν, καθότι αυτό το παρόν ξοδεύεται αλόγιστα στην κυκλοφορία των αγαθών. Θεωρώ ότι η χρονικότητα του κεφαλαίου είναι η χρονικότητα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Πλην όμως η κυκλοφορία δεν παράγει έναν χρόνο ζωντανό. Γι’ αυτό πάντα λέω στους μαθητές μου να επιβραδύνουν! «Πιο σιγά! Μη σας παρασύρει η καπιταλιστική βιασύνη που θέλει διαρκώς να σπεύδουμε και τα πάντα να είναι επείγοντα». Ενώ στην πραγματικότητα δε συμβαίνει τίποτα, δεν τρέχει τίποτα, τίποτα πέραν της κατανάλωσης των αγαθών. Άρα θα έλεγα ότι το ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς» στον κόσμο που γνωρίζουμε, και που ευτυχώς είναι σε κρίση, έχει δύο όψεις: η μια είναι αυτή του πλεονάσματος, της ιδέας, του μέλλοντος, πολλά είναι τα ονόματα που μπορούμε να δώσουμε και που εν τέλει είναι ένα και το αυτό, και η άλλη όψη είναι αυτή του χρόνου. Δε θεωρώ ότι μπορούμε να αναπτύξουμε μια αντίσταση, μια αναμονή της έλευσης μιας ζωής διαφορετικής χωρίς να οικοδομήσουμε ένα είδος χρονικού καταφύγιου, κάτι που θα μας επιτρέψει να αντισταθούμε στον καπιταλιστικό χρόνο. Διότι απ’ τη στιγμή που μας καταλαμβάνει αυτή η βιασύνη, η διάσταση του επείγοντος, το ότι θα έπρεπε να σταματήσουμε την κρίση αμέσως, αύριο, τότε είμαστε δέσμιοι αυτού του παιδικού φόβου που εν τέλει κυριαρχεί παντού.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΜΗΣΗ
Α. Μπαντιού. Ο καπιταλισμός είναι επίσης η μίμηση σε μεγάλη κλίμακα. Είναι κατ’ εξοχήν ο νόμος της μίμησης. Βρίσκω πολύ διασκεδαστικό το να μας εξηγούν την εκθείαση του ατόμου και της διαφορετικότητάς του παρότι όλοι είναι εντελώς όμοιοι. Οι άνθρωποι είναι πιο πανομοιότυποι από ποτέ ως προς αυτά που επιθυμούν, ως προς τα αντικείμενα που καταναλώνουν. Και ασφαλώς ο καθένας μιμείται τη γενική κυκλοφορία των αγαθών. Η κρίση είναι προφανώς η μιμητική του φόβου, δεν είναι άλλο παρά η μίμηση του φόβου. Αφού ο γείτονας μου ανησυχεί για την τιμή των μετοχών στο χρηματιστήριο, θα ανησυχήσω κι εγώ. Θέλει να πουλήσει, θέλω να πουλήσω. Και τελικά προκύπτει μόνο και μόνο δια της μίμησης μια ακαταμάχητη βιασύνη. Άρα, σ’ αυτό το σύστημα έχουμε όχι μόνο μια χρονικότητα που όπως έλεγες είναι φτωχή και δίχως μέλλον, αλλά και φαινόμενα αμιγούς μίμησης που δημιουργούν το δίχως άλλο τον πανικό και την καταστροφή. Όλα αυτά δείχνουν ξεκάθαρα ότι στην πραγματικότητα, η ζωή που προτείνει αυτό το σύστημα είναι μια ζωή ολοσχερούς υποκειμενικής φτώχειας. Και είμαι της άποψης ότι αυτό πρέπει να το διαλαλήσουμε. Διότι υπήρξε μια αντίπαλη προπαγάνδα για να εξηγήσει ότι ο καπιταλισμός και η δημοκρατία ήταν η  άνθηση της ζωής της ατομικότητας, ενώ παράλληλα επικρατούσε ένας γκρίζος και δυσοίωνος ολοκληρωτισμός βάσει του οποίου όλοι ήταν όμοιοι. Πρέπει λοιπόν να πούμε ότι το πρόβλημα δεν τίθεται μ’ αυτούς τους όρους. Το πρόβλημά μας είναι ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός επιδιώκει μια μιμητική και εξαιρετικά φτωχή ζωή. Πρέπει να διεκδικήσουμε το γεγονός ότι ο πλούτος της ύπαρξης είναι με το μέρος μας.
Δ. Βεργέτης Σε κάθε περίπτωση είναι βέβαιο ότι ο καπιταλισμός δεν είναι σε θέση να προτείνει μια επιθυμία, δεν είναι σε θέση να εμφυσήσει μια επιθυμία, μια αληθινή επιθυμία. Τι θα μπορούσε όμως να είναι μια αληθινή επιθυμία; Η φράση του Λακάν που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι «η επιθυμία μιμείται την άβυσσο του απείρου». Έχω την αίσθηση ότι ο καπιταλισμός κατά έναν τρόπο διακλείει το άπειρο απ’ τη σχέση του υποκειμένου με την επιθυμία του. Αυτό που προυποθέτει είναι η κοινότοπη και αμελητέα περατότητα των αντικειμένων προς κατανάλωση. Υπάρχει μια επιθυμία, αντικειμενότροπα ρυθμισμένη, προς άμεση κατανάλωση, και το αντικείμενο που προτείνεται προς κατανάλωση δεν εγείρει την επιθυμία, αλλά μια μορφή μιμητικού ανταγωνισμού για την απόκτησή του. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο καταλήγουμε πράγματι σε μια καρικατούρα μιμητικής κρίσης, που λίγο πολύ περιέγραψε ο Ρενέ Ζιράρ. Όλοι σπεύδουν προς τα καταναλωτικά αντικείμενα, όλοι θέλουν να συγκεντρώσουν πλούτη, που βρίσκονται αποσυνδεμένα από κάθε επιθυμία, και επιδιώκουν την εις άπειρον μετωνυμική τους συσσώρευση, χωρίς να γνωρίζουν σε τι οδηγεί κάτι τέτοιο. Και έρχεται η στιγμή που αυτή η μιμητική κρίση οδηγεί σ’ ένα σημείο απόλυτης κατάρρευσης. Και πράγματι ζούμε την απόδειξη αυτής της διαδικασίας.
Α. Μπαντιού. Η μίμηση είναι εν τέλει μια αναζήτηση ταυτότητας, αλλά αυτή η ταυτότητα είναι εντελώς κενή. Δηλαδή πρόκειται για μια μίμηση που ψάχνει να οικοδομήσει μια ταυτότητα η οποία εν τέλει διαρρέει. Είναι κατ’ εμέ ένας ακόμα τρόπος να προσεγγίσουμε την κρίση για την οποία μιλάμε. Η καταναλωτική μίμηση της καπιταλιστικής επιθυμίας, ας  την αποκαλέσουμε έτσι για λόγους συντομίας, κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ως κενή, και το γεγονός ότι είναι απόλυτα πλαστή εξηγεί ότι θα καταβαραθρωθεί στην κενότητά της, και μέσα σε αυτή θα εξαφανιστεί. Όπως έλεγε ο Δημήτρις, πρόκειται για μια ταυτότητα που αντί να ανοίγει την επιθυμία στην προσίδια απειρότητά της,  την περιχαρακώνει ή την μπλοκάρει στη διαδοχή αντικειμένων που δεν είναι καν μερικά αντικείμενα, αλλά αντικείμενα κλειστά στον εαυτό τους. Και άρα, μπορούμε να περιγράψουμε την κρίση σε επίπεδο οικονομικό, πολιτικό, υποκειμενικό, φιλοσοφικό, αλλά μπορούμε επίσης να την περιγράψουμε ως  τη στιγμή που αυτό που την παρασύρει στη διαδοχή αντικειμένων είναι το κενό που στηρίζει στο σύνολό της αυτή τη διαδικασία. Μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη αυτή η εικόνα χιλιάδων εκατομμυρίων δολαρίων και ευρώ να βουλιάζουν σε μια τρύπα, σε μια τρύπα ακριβώς. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε όχι με το διάνοιγμα προς το άπειρο, αλλά με την τρύπα προς το μηδέν, την τρύπα προς το τίποτα, προς την αφάνιση. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι αυτές οι εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, που συνιστούν παρ’ όλα ταύτα αντάλλαγμα αξίας, πολύ απλά θα εξαφανιστούν, θα γίνουν καπνός. Πρόκειται για μια γιγαντιαία κατανάλωση που ακυρώνει την επιθυμία, που αποκαλύπτει τη μηδαμινότητά της επιθυμίας που στηρίζει αυτή την υπόθεση. Υπό αυτή την έννοια έχουμε να κάνουμε με μια κρίση που, όπως όλος ο κόσμος το διαισθάνεται, θα έχει φοβερές συνέπειες στους ανθρώπους, αυτό είναι βέβαιο και έχει ήδη ξεκινήσει. Αλλά πρόκειται και για μια κρίση της οποίας οι πρωταγωνιστές δεν είναι παρά μια χούφτα άνθρωποι. Όπως όλοι διαισθάνονται, εκτός από πολιτική και οικονομική, αυτή η κρίση είναι και ένα είδος μεταφυσικής κρίσης, διότι το ίδιο το σύμπαν της υποκειμενικότητας βρίσκεται σε κρίση. Και με αυτή την έννοια, τώρα αποκαλύπτεται ότι το σύστημα των επιθυμιών βάσει του οποίου όλα αυτά οικοδομήθηκαν και του οποίου οι άνθρωποι ήταν αιχμάλωτοι, τους οδηγεί σε ένα χάσμα, μια τρύπα, έναν όλεθρο. Μπορεί τα δολάρια να εξαφανίζονται κατά χιλιάδες σ’ ένα πηγάδι χωρίς πάτο, κυρίως όμως η επιθυμούσα υποκειμενικότητα βλέπει κατάματα τη μηδαμινότητά της.
ΖΩΗ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΠΕΙΡΟΤΗΤΑ
Δ. Βεργέτης. Προσπαθούμε να προσδιορίσουμε τη ζωή σύμφωνα με τον ορισμό που θέλει τον άνθρωπο να είναι θνητό ζώο, κάτι στο οποίο ο Μπαντιού αντιπροτείνει τον άνθρωπο ως αθάνατη ενικότητα όπως λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος. Αυτό λοιπόν που καθιστά τον άνθρωπο αθάνατη ενικότητα είναι η ενσωμάτωσή του σε μια διαδικασία αλήθειας. Και αυτό που προσιδιάζει σε μια διαδικασία αλήθειας είναι η απειροποίησή της, η σχέση της με το άπειρο. Προϋπόθεση είναι λοιπόν ο άνθρωπος να εγγραφεί πιστά σε μια άπειρη διαδικασία αλήθειας. Μόνο έτσι μπορούμε να προσεγγίσουμε τη ζωή. Θα ήθελα ο Αλέν να πει δυο λόγια σχετικά μ’ αυτό.
Α. Μπαντιού. Τούτη η ερώτηση, «Τι σημαίνει να ζει κανείς», που είναι το οδηγητικό μας νήμα, κατ’ εμέ τοποθετείται μεταξύ δυο μαχών σε δυο μέτωπα που αφορούν άμεσα το θέμα του άπειρου. Η πρώτη, την οποία προ ολίγου υπενθύμισες, συνίσταται στο να αποσπάσουμε το άπειρο απ’ τη θρησκεία, στο να εκκοσμικεύσουμε το άπειρο, και αν το θέσουμε πιο θεωρητικά, στο να το αποσπάσουμε κι από το Ένα, από την κατακυρίευσή του από το Ένα, και κατά βάθος αυτό το Ένα είναι που αποκαλούμε Θεό. Από θεωρητική σκοπιά, Θεός είναι η στιγμή που το άπειρο αιχμαλωτίζεται από το Ένα. Η άλλη μάχη είναι η μάχη ενάντια στην αμιγή περατότητα, αυτήν που συμπεραίνουμε απ’ το θάνατο του Θεού. Το συμπέρασμα δηλαδή, ότι το μόνο που υπάρχει είναι το πεπερασμένο. Η δεύτερη αυτή τάση είναι όχι μόνο συμβατή με τον καπιταλισμό, αλλά είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός που την έχει στήσει. Ο καπιταλισμός έχει απόλυτα ανάγκη την περατότητα, για τους λόγους που ήδη διερευνήσαμε, δηλαδή επειδή προτείνει στην επιθυμία την αέναη διαδοχή των αντικειμένων και επειδή συρρικνώνει την ανθρώπινη ύπαρξη στην κυκλοφορία τους. Συνεπώς ο καπιταλισμός προτείνει κατ’ ουσία αυτό που έλεγες, δηλαδή τον άνθρωπο ως πεπερασμένο ζώο, παραδομένο στην περατότητά του, και πέρα ως πέρα θνητό, και κατ’ αυτό τον τρόπο στην πραγματικότητα τον εξομοιώνει με τα αντικείμενα. Γι’ αυτό τα αντικείμενα κυκλοφορούν μαζί με άλλα αντικείμενα απείρως θνητά. Και οι άνθρωποι προορίζονται να αποσυρθούν στη χωματερή όπως τα αυτοκίνητα που δεν είναι πια στη μόδα. Εξ ου και ο ύμνος στη νεότητα αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, σε αντίθεση με την παράδοση, ακριβώς διότι όταν γερνάμε, δεν επιθυμούμε αρκετά, άρα καταναλώνουμε λιγότερο, δεν καταναλώνουμε αρκετά. Γι’ αυτό πρέπει να συλλάβουμε φιλοσοφικά, αλλά και πολιτικά, την εκκοσμικευση απ’ τη μία του απείρου, την παραδοχή ότι το άπειρo είναι πολύ κοντά μας, ότι η ζωή μας έχει διαρκώς να κάνει με το άπειρο, και απ’ την άλλη να αποσπάσουμε το άπειρο από κάθε θεολογία, από κάθε παραδοσιακά νοούμενη μεταφυσική φιγούρα. Πράγματι, ο Δημήτρις συνόψισε πολύ καλά την πρότασή μου, ότι δηλαδή απ’ τη μία πρέπει να πούμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα ζώο, είμαστε άλλωστε ματεριαλιστές όλοι, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο άνθρωπος είναι θνητός, ότι γερνάει, ότι έχει συμφέροντα, ότι για να επιβιώσει έχει ανάγκη από αντικείμενα. Όλα αυτά υπάγονται στη σφαίρα του ματεριαλισμού την οποία αναγνωρίζουμε απόλυτα. Αλλά απ΄την άλλη, ο άνθρωπος σχετίζεται με το άπειρο, και κατά βάθος έτσι ορίζουμε πολύ απλά ό,τι αποκαλούμε σκέψη. Ο άνθρωπος ως σκεπτόμενο ον, είναι πολύ απλά η ιδιαίτερη σχέση που έχει με το άπειρο. Κι αυτό το άπειρο είναι παρόν διότι υπάρχει μέσα στην ίδια την πολλαπλότητα, και ο άνθρωπος έχει πρόσβαση σ’ αυτό, κατά τρόπο συμπυκνωμένο, μέσω της σκέψης. Αποκαλώ σχέση με το άπειρο μια αλήθεια, κι αυτή η αλήθεια προτείνω να πούμε ότι ανιχνεύεται στην επιστήμη, στην τέχνη, στην ποίηση και τη δημιουργία, στην πολιτική εφόσον πρόκειται για μια πολιτική του απείρου, δηλαδή μια ποιητική της χειραφέτησης, μια ποιητική του μέλλοντος όπως έλεγες, όπως επίσης και στον έρωτα, διότι ο έρωτας είναι η σκηνή της μετάβασης από το Ένα στο Δύο, είναι δηλαδή η πρώτη εμπειρία στοιχειώδους πολλαπλότητας αυτού που βρίσκεται επέκεινα του Ενός. Συνεπώς, σε όλα αυτά ενυπάρχει το άπειρο, και μπορούμε, ως άτομα, ως ζώα, να ενσωματωθούμε στις διαδικασίες στις οποίες ξεδιπλώνεται η πρόσβαση στο άπειρο. Και μέσα από τούτο το επίπεδο, η ζωή παίρνει άλλο νόημα, διότι γίνεται μια ζωή που σχετίζεται με το άπειρο. Και απ’ αυτή την οπτική γωνια, η απάντηση στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς» είναι το να ζει κανείς ως θνητό ζώο που σχετίζεται στη ζωή του με μια ορισμένη έκφραση του απείρου και της αθανασίας. Διότι προφανώς δεν αποκαλώ αθανασία τη μετά θάνατον επιβίωση της ψυχής, Αποκαλώ αθανασία μια ορισμένη εμπειρία μες στο χρόνο, τον ίδιο το χρόνο που καθιστά εφικτό για εμάς το ιδεώδες που διατυπώθηκε ως εξής απ’ τον Αριστοτέλη: να ζει κανείς όσο μπορεί ως αθάνατος. Θέλω να επαναλάβω τη ρήση του Σπινόζα «έχουμε πρόσβαση στην εμπειρία της αιωνιότητάς μας» , η οποία δε σημαίνει ότι η σωματική και ατομική μας σύσταση θα υπερβεί το θάνατο, αλλά ότι μετέχουμε σε μια ορισμένη διάσταση αθανασίας και αιωνιότητας, πράγμα το οποίο βιώνουμε στην ίδια μας τη ζωή.
[…] Άρα, στο ερώτημα «Τι σημαίνει να ζει κανείς;», μπορούμε να δώσουμε δυο αντιδιαμετρικές απαντήσεις. Η πρώτη απάντηση είναι ότι σημαίνει να επιβιώνει, δηλαδή να ζει όσο το δυνατόν προς το συμφέρον του και κατά βάθος να είναι αιώνια καταδικασμένος σε θάνατο. Εξ ου και η φτωχή ζωή, η αμυντική ζωή, η ζωή που είναι εν τέλει καθαρή άρνηση. Εναλλακτικά μπορούμε ν’ απαντήσουμε ότι το να ζει κανείς σημαίνει να εντοπίζει το πεδίο, τις δυνατότητες  σύμφωνα με τις οποίες βιώνει τη σχέση του με το άπειρο, δηλαδή αυτή τη μορφή αιωνιότητας μες στο χρόνο που η φιλοσοφία αποκαλεί αλήθεια. Θα μπορούσαμε να πούμε πως σημαίνει να ζει κανείς ως προς ορισμένες αλήθειες. Οι αλήθειες είναι πληθυντικού αριθμού. Δεν υπάρχει η Αλήθεια με Α κεφαλαίο, αυτό θα ήταν αιχμαλωσία εντός του Ενός.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Στις 9 Ιανουαρίου 2018, μέρα μνήμης και τιμής, γίνεται η συγκέντρωση στο τόπο της θυσίας, στα σχολεία Νίκου Τεμπονερα στην Πάτρα, στις 6:00 μ.μ.





Ο Νίκος Τεμπονέρας θα ζει πάντα στους αγώνες του λαού και της νεολαίας για ένα καλύτερο σχολείο, για δημοκρατία, για αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς. Με τη θυσία του, υπερασπιζόμενος τους μαθητές του απέναντι στο νεοφιλελεύθερο φασιστικό παρακράτος, δίχως να δειλιάσει ούτε λεπτό, έγινε φάρος και πυξίδα, σημείο αναφοράς, για την πάλη απέναντι στην καταπίεση. 
Στις 9 Ιανουαρίου 2018, μέρα μνήμης και τιμής, γίνεται η συγκέντρωση στο τόπο της θυσίας, στα σχολεία Νίκου Τεμπονερα στην Πάτρα, στις 6:00 μ.μ. 
Όπως κάθε χρόνο θα είμαστε όλοι εκεί.
~~~~~~~~~~~

Konstadinos Gouliamis ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΝ ΔΙΧΝΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ. ΖΕΙ ΖΕΙ Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΚΑΡΦΙ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑ .


Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΑΥΤΑ τα κόκκινα σημάδια.... που γράφαν ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ - ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ κανείς δε μπορεί να τα σβήσει




                 ΑΥΤΑ τα κόκκινα σημάδια....            

Αυτά τα κόκκινα σημάδια που γράφαν ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ - ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ κανείς δε μπορεί να τα σβήσει. Γράφτηκαν με αίμα και αγώνα από αγωνιστές που συγκρούστηκαν με το σύστημα ανοιχτά, χωρίς να κρύβονται, χωρίς κουκούλες, χωρίς φόβο. Που φύλαγαν το Πολυτεχνείο, το πραγματικό κέντρο αγώνα, ακόμη και όταν τους πυροβολούσαν, ακόμη και όταν έμπαινε το τανκ μέσα και περνούσε πάνω από τα κορμιά τους. Δεν έβλεπαν αμέριμνοι τηλεόραση, δεν έτρεξαν να κρυφτούν σε κανένα κτίριο!
Λύσσαξε και λυσσάει το μεταχουντικό σύστημα να τα σβήσει αυτά τα σημάδια από τις κολόνες, τους τοίχους, από τα μυαλά μας και τη συνείδησή μας. Έφτασε μέχρι και να σκοτώσει δύο νέους ανθρώπους και να μακελέψει κόσμο το 1980. Κόσμο που διαδήλωνε γι' αυτά και πάλι χωρίς κουκούλες, χωρίς να κρύβεται σε μια αναμέτρηση στα ίσα με τους μπάτσους του ντόπιου συστήματος και των αφεντικών του Αμερικάνων. Που δεν έτρεξε μπροστά στη θέα τους λες και του βάλαν νέφτι στο κώλο για να παίξει τους κλέφτες από απόσταση ασφαλείας με τους αστυνόμους ξεσπώντας σε βιτρίνες, τη στιγμή που άλλοι δίναν πραγματική μάχη και με ψυχή!
Δε μπόρεσε να τα σβήσει ούτε η αριστερά του εφικτού, της ευθύνης, της προβοκατορολογίας, της ομαλής μετάβασης, του "Καραμανλής ή τανκς", του "υπάρχει και η μοναξιά", των προτάσεων της δημοκρατικής αλλαγής και λαϊκών εξουσιών, του εδώ και τώρα στο κομμουνισμό, δηλαδή ποτέ, δια του κοινοβουλίου της ιμπεριαλιστικής Ελλάδας. Δεν θα τα σβήσει η κυβερνώσα "αριστερά" του "αυτά πάλιωσαν" και του "οι αμερικάνοι είναι φίλοι μας"!
Θα τα σβήσουν μερικά μπάσταρδα της εξουσίας, φασκιωμένα σα μούμιες από τη κορυφή ως τα νύχια των ποδιών τους, που παριστάνουν τους εξεγερμένους;
Όσο και να προσπαθούν δε θα τα καταφέρουν. Γιατί ο λαός ξέρει από ποιους υποφέρει, ξέρει ποιους πρέπει να διώξει από πάνω του και όταν βρει το κουράγιο να ξαναβγεί μπροστά τότε κάτι τέτοια τσογλάνια θα κρυφτούν στις τρύπες τους μαζί με τα ξαδερφάκια τους από τη Μεσογείων 131 και την Αλεξάνδρας 173!
Δ.Ν.

https://antigeitonies.blogspot.gr/

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΙΓΜΕ: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973-2017: ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ 44 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Ελλάδα // 16 Νοέμβριος 2017
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973-2017: ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ 44 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ



Το Συνδικάτο Εργαζομένων ΙΓΜΕ δίνει το παρόν στις εκδηλώσεις μνήμης και απότισης φόρου τιμής της Επετείου Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973. 44 χρόνια μετά την κορυφαία αντιδικτατορική εξέγερση, τα συνθήματα της «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», όχι μόνο είναι επίκαιρα αλλά αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, λόγω της γενικευμένης οικονομικήςκαι κοινωνικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας τα τελευταίαχρόνια. 
Οι στόχοι και τα διδάγματα της εξέγερσης της 17ης Νοέμβρη του 1973 όπως το «ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ» προβάλλουν σήμερα ως αδήριτη ανάγκη για να αντιμετωπίσουμε την ανεργία, τις εργασιακές συνθήκες που παραπέμπουν στο μεσαίωνα,τη μετανάστευση που δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι το μέλλον των νέων της χώρας μας. 
Οι εργαζόμενοι στο ΙΓΜΕ, μαζί με τους εργαζόμενους και συνταξιούχους της χώρας,ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα αγώνα ενάντια στη φοροεπιδρομή, στις συνεχείς περικοπές μισθών και συντάξεων που στραγγαλίζουν τα νοικοκυριά και αναγκάζουν τους μικρούς επαγγελματίες να βάλουν λουκέτο. Εντείνουν τις δράσεις τους για ένα ΙΓΜΕ λειτουργικό, στην υπηρεσία της Πολιτείας και των Πολιτών.
Το Συνδικάτο εργαζομένων ΙΓΜΕ καλεί τους εργαζόμενους, να δώσουν δυναμικό παρών στις εκδηλώσεις μνήμης του Πολυτεχνείου και στην πορεία διαμαρτυρίας προς την Αμερικανική Πρεσβεία, στην Αθήνα, την Παρασκευή 17 Νοεμβρίου.
Το ΔΣ

__________

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Chicago boys με ολίγη από ευαισθησία…

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί Σάββατο 4 Νοέμβρη 2017




Πρωτοφανούς κυνισμού είναι οι δηλώσεις των επικεφαλής των Οικονομικών Χουλιαράκη και Τσακαλώτου, ότι συνειδητά επιβαρύνουν (διάβαζε: διαλύουν) τα μεσαία στρώματα προκειμένου να μπορέσουν να δώσουν «κοινωνικό μέρισμα» σε αυτούς που έχουν ανάγκη.


Οι δηλώσεις αυτές, τους εντάσσουν στην κατηγορία των νεοφιλελεύθερων της σχολής του Σικάγο. Εκείνων δηλαδή που υποστηρίζουν τον πιο άγριο νεοφιλελευθερισμό αδιαφορώντας για τις συνέπειές του. Γιατί εξυπακούεται βέβαια ότι η μνημονιακή πολιτική μόνο ως άγριος νεοφιλελευθερισμός μπορεί να χαρακτηριστεί, κι ας λέει ό,τι παραμύθια θέλει για σαρανταποδαρούσες, ο τόσο συμπαθής και αξιόπιστος στην Τρόικα Ευκλείδης.

Σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι η άμεση συνέπεια της πολιτικής αυτής είναι η ραγδαία φτωχοποίηση εργαζόμενων, συνταξιούχων και μικρομεσαίων, η άκρατη ληστεία τους μέσω μιας φορολογικής και εισοδηματικής πολιτικής που γίνεται ολοένα και πιο αρπακτική. Φυσικά, από τα Chicago boys Τσακαλώτο και Χουλιαράκη (υφιστάμενοι των Τσίπρα και Δραγασάκη αντίστοιχα), δεν περιμέναμε να αναζητήσουν έσοδα από άλλες κοινωνικές κατηγορίες, από τους μεγάλους κατόχους του χρήματος, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους κ.λπ. Αυτοί πρέπει να ενισχυθούν, ώστε να συμβάλλουν στην ανάπτυξη και την καταπολέμηση της «βαρβαρότητας». Η διάλυση της Ελλάδας –για πολλούς λόγους- περνά μέσα από την διάλυση της μεσαίας τάξης. Αυτό το έργο έχει αναλάβει συνειδητά η κυβέρνηση Τσίπρα.

Γιατί όμως τα Chicago boys ομολογούν τόσο ανερυθρίαστα ότι συνειδητά καταστρέφουν και ζημιώνουν τα μεσαία στρώματα; Γιατί δεν το κρύβουν; Ο λόγος είναι απλός και ολίγο «σατανικός»: Η πολιτική τους είναι να βάλουν διάφορες κοινωνικές ομάδες να συγκρούονται μεταξύ τους, ώστε να δημιουργείται πόλωση. Είναι σωστό, λοιπόν, να πάρει λιγότερα ένας μικρομεσαίος, αν μέρος απο αυτά που θα του αφαιρεθούν διοχετευθούν σε φτωχότερους ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Είναι σωστό να κοπεί η σύνταξη σε ορισμένους για να μοιραστούν φιλοδωρήματα σε αναξιοπαθούντες. Να κοπούν όλα όσα μπορούν για να βγαίνει ένας καραγκιόζης στο κυβερνητικό σποτ να λέει ότι «το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης είναι απάντηση στην βαρβαρότητα, είναι αξιοπρέπεια». Και η φωνή του Τσίπρα να βεβαιώνει «Ήταν δίκαιο, έγινε πράξη». Η διάλυση της κοινωνίας παίρνει έτσι επίχρισμα «αλληλεγγύης» και «ανθρωπισμού»…
Στην πραγματικότητα βέβαια, δεν πρόκειται για καμιά αναδιανομή πλούτου στο εσωτερικό. Όλοι αυτοί είναι τρόποι για να διευκολύνεται η μεγάλη αρπαγή της χώρας και του πλούτου της, της κοινωνίας συνολικά υπέρ των funds και των διεθνών αρπακτικών, των μαφιόζικων κύκλων και των εξαγορασμένων πολιτικών. Αυτό είναι «δίκαιο» και αυτό γίνεται πράξη. Με γαρνιτούρα εμπαιγμού, κυνισμού και ψεμάτων.

Πίσσα και πούπουλα!

Πηγή: e-dromos.gr

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

ΔΗΜ. ΜΑΡΟΥΚΑΚΗΣ – Ο κομμουνιστής επιστήμονας που η δικτατορία του Μεταξά «αυτοκτόνησε» από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας

ΔΗΜ. ΜΑΡΟΥΚΑΚΗΣ – Ο κομμουνιστής επιστήμονας που η δικτατορία του Μεταξά «αυτοκτόνησε» από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας

Στις 13 του Οκτώβρη 1936, δολοφονήθηκε μετά από φριχτά βασανιστήρια στα γραφεία της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά, ο χημικός – οινολόγος Δημήτρης (Μήτσος) Μαρουκάκης, στέλεχος του ΚΚΕ και ένας από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης των πρώτων οργανώσεων του Κόμματος στη Σάμο. Ο Δημήτρης Μαρουκάκης, που ζούσε και εργαζόταν στον Άγιο Κωνσταντίνο, ίδρυσε το 1928 την πρώτη οργάνωση του ΚΚΕ στην περιοχή, καθώς και άλλες οργανώσεις σε χωριά και στο Καρλόβασι Σάμου.
~~~~~~~~
Ο Δημήτρης Μαρουκάκης ήταν γιος παπά, ένα από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Γεννήθηκε στο Βροντάδο της Χίου το 1902, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, ενώ στη συνέχεια σπούδασε χημικός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, τη δεκαετία του 1920, ήρθε σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία, την ασπάστηκε και εντάχθηκε στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, την ΟΚΝΕ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του έκανε στο Πανεπιστήμιο της Ντιζόν στη Γαλλία και στη Στουτγάρδη της Γερμανίας μεταπτυχιακές σπουδές στην οινολογία, όπου αρίστευσε.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στην περιοχή των χωριών της Βόρειας Σάμου που διορίστηκε, ο Μαρουκάκης, χημικός της εταιρείας Οίνων και Οινοπνευμάτων, αντάμωσε τη στυγνή εκμετάλλευση των φτωχών αγροτών και των εργατών της οινοποιίας από τους οινεμπόρους. Παράλληλα, τον απασχόλησε η εργατική τάξη της περιοχής του Καρλοβάσου με τους πάνω από 1.000 βυρσοδεψεργάτες που δούλευαν ήλιο με ήλιο ακόμη και την Κυριακή, σε άθλιες συνθήκες, ξυπόλητοι, ρακένδυτοι, με μεροκάματα πείνας.
Οι Οργανώσεις του ΚΚΕ, στο στήσιμο των οποίων συνέβαλε αποφασιστικά ο Μήτσος Μαρουκάκης, έπαιξαν πρωτοπόρο και καταλυτικό ρόλο στην οργάνωση των εργατών και των αγροτών και στους αγώνες που ακολούθησαν.
Για τις επαναστατικές του ιδέες είχε πολλές φορές διωχθεί. Ανάμεσα στις πολλαπλές διώξεις του (φυλακίσεις, εξορία στον Αη Στράτη κ.λπ.) εργάστηκε ως συντάκτης και αρχισυντάκτης του “Ριζοσπάστη”. Εκεί τον βρήκε η βασιλοφασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Για την ακρίβεια, το βράδυ της 3ης Αυγούστου, λίγες ώρες πριν την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ο Μαρουκάκης συνελήφθη στα γραφεία του “Ριζοσπάστη”, μαζί με πολλούς άλλους κομμουνιστές, και οδηγήθηκε στη Γενική Ασφάλεια. Εκεί κρατήθηκε αρκετές μέρες και βασανίστηκε για να μαρτυρήσει τα μέρη που βρίσκονταν τα παράνομα τυπογραφεία του “Ριζοσπάστη”. Ο Δ. Μαρουκάκης άντεξε τα σκληρά βασανιστήρια και δεν ομολόγησε τίποτε. Το μαρτύριό του κράτησε πάνω από ένα μήνα. Στις 10 το βράδυ, στις 13 Οκτώβρη 1936 πετάχτηκε από τους βασανιστές του από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας στο οδόστρωμα. Το άψυχο σώμα του Μαρουκάκη περισυνέλεξαν άτομα που εκείνη την ώρα περνούσαν μπροστά από το κτίριο της Γενικής Ασφάλειας.
Η Ασφάλεια προσπάθησε, αποτυχημένα, να αποδώσει τη δολοφονία του Μαρουκάκη σε αυτοκτονία. Για τη δολοφονία του κατηγορήθηκε από τον “Ριζοσπάστη” ο αξιωματικός της Ασφάλειας και προϊστάμενος της υπηρεσίας Δίωξης Κομμουνισμού Ν. Χαραλαμπίδης. Ο Δημήτρης Μαρουκάκης, ο πρωτεργάτης της Οργάνωσης του ΚΚΕ στη Σάμο, ήταν το πρώτο θύμα της δικτατορίας του Μεταξά. Έχει πάρει τη θέση του στο Μαρτυρολόγιο των ηρώων της εργατικής τάξης στην πάλη της για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
~~~~~~~~~
Το βιογραφικό σημείωμα του Δημήτρη Μαρουκάκη προέρχεται από το Περιοδικό Ενημερωτικό Δελτίο της Λαϊκής Συσπείρωσης Περιφέρειας Β. Αιγαίου & Δήμου Χίου.
Η Λαϊκή Συσπείρωση Δήμου Χίου, με επιστολή της στους αρμόδιους φορείς, στις 2 του Οκτώβρη 2017, προτείνει την ονοματοδοοία οδού στο Βροντάδο ή στο Δήμο της Χίου στη μνήμη του Δημήτρη Μαρουκάκη. Η επιστολή – πρόταση μπήκε προ ημερήσιας διάταξης στο Τοπικό Συμβούλιο Βροντάδου, όπου και έγινε δεκτή. Ακολουθεί η επιστολή:
       «Αγαπητοί κύριοι,
Γνωρίζετε ότι η Ιστορία και τα γεγονότα της αποτελούν τον αδιάψευστο μάρτυρα της δράσης των αξιών και της στάσης, ατόμων, κοινωνικών ομάδων, κομμάτων, παρατάξεων, ολόκληρων λαών.
Σήμερα που η επιστήμη της ιστορίας τείνει να μετατραπεί σε ένα συνονθύλευμα περιπτωσιολογίας, που οι απόγονοι των ναζί σηκώνουν κεφάλι σε παγκόσμια κλίμακα με ανιστόρητες και κατακριτέες εξισώσεις, θεωρούμε αναγκαίο να λειτουργήσει και πάλι η ιστορική μνήμη στις αντικειμενικές της διαστάσεις, για να ξεχωρίζει τους θύτες από τα θύματα.
Με αφορμή λοιπόν της τραγική περίπτωση του Δημήτρη Μαρουκάκη, για την οποία φιλικά μας εγκάλεσε συντοπίτης μας, στη βάση ότι δεν υπάρχει ένας δρόμος στο όνομά του, ζητάμε να προχωρήσουν οι διαδικασίες ονοματοδοσίας σε κάποια οδό κυρίως του Βροντάδου και δευτερευόντως της Χίου.
Για τη ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΥ ΧΙΟΥ

ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ»

_____
Πηγή: Κατιούσα
http://www.katiousa.gr/