* μαρξιστικά κείμενα, στοχασμοί, απόψεις, για τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα * αναλύσεις * ιδέες * και ότι έχει σχέση με τον άνθρωπο σήμερα...
Γ. Βήχας: «Να ακουστεί η φωνή τριών εκατομμυρίων ανασφάλιστων συμπολιτών μας στην καρδιά της Ευρώπης»
"Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογιάννης

..........Ανατροπή του καπιταλισμού και όχι διαχείριση...

"η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της ε.ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [ο δρόμος της αριστεράς]

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Χιλιάδες σελίδες για τον Ισπανικό Εμφύλιο (17 Ιουλίου 1936 - 1 Απριλίου 1939).

Εξιλαστήριες τελετές

ispanikos_emfylios_ernest_hemingway.jpg

Iσπανικός Εμφύλιος, Ερνεστ ΧέμινγουέϊΟ Ερνεστ Χέμινγουεϊ στο μέτωπο. Φωτογραφία του Ρόμπερτ Κάπα

«Οποιος έζησε στην κόλαση της Μαδρίτης με τα μάτια, τα νεύρα και το στομάχι του, κι ύστερα ισχυρίζεται πως είναι αντικειμενικός, είναι απλώς ψεύτης»
Αρθουρ Κέσλερ
«Αύριο για τους νέους, οι ποιητές ξεσπώντας σαν τις μπόμπες,
οι περίπατοι γύρω στη λίμνη και οι βδομάδες τέλειας επικοινωνίας·
Αύριο οι ποδηλατοδρομίες
Τα καλοκαιρινά βράδια στα περίχωρα. Αλλά σήμερα ο Αγώνας...
...Σήμερα οι ψευτοπαρηγοριές: το μοιρασμένο τσιγάρο,
τα τραπουλόχαρτα στον μισοφώτιστο αχερώνα, η ξεγδαρμένη μουσική
Κι οι βωμολοχίες· σήμερα το
Ψηλάφισμα για το άχαρο αγκάλιασμα προτού βγεις να χτυπήσεις.
Πέθαναν τα άστρα. Τα ζώα δεν κοιτάζουν.
Μονάχοι με το μεροκάματό μας, κι είναι ο καιρός μετρημένος,
Και η Ιστορία στους νικημένους
Μπορεί να λέει Ουαί, αλλά μήτε βοηθά, μήτε σχωρνάει»
W.H. Auden, «Ισπανία 1937» (μτφρ. Γιώργος Σεφέρης)
Ισπανικός Εμφύλιος, αναχώρηση εθελοντώνΒαρκελώνη, Αύγουστος 1936. Αναχώρηση εθελοντών του αντιφασιστικού στρατού για το μέτωπο της Αραγονίας | 
Εχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες για τον Ισπανικό Εμφύλιο (17 Ιουλίου 1936 - 1 Απριλίου 1939).
Ανάμεσα στα ιστορικά, δημοσιογραφικά και πολιτικά κείμενα, διεκδικεί τη δική της θέση και η λογοτεχνία, είτε με τη μορφή της μυθοπλασίας είτε με εκείνην του συνδυασμού μύθου και πραγματικότητας, όπου το έργο βασίζεται ή, καλύτερα, εμπνέεται από ένα συγκεκριμένο ιστορικοπολιτικό γεγονός.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η μαρτυρία, γραμμένη με δημοσιογραφικούς ή λογοτεχνικούς όρους -πολλές φορές με δυσδιάκριτα όρια-, όπου η μνήμη συναντά την Ιστορία, αφήνοντας τον αναγνώστη να επιλέξει ανάμεσα στο συναίσθημα και την κυνική αποτίμηση των γεγονότων.
Λένε πως η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, στην περίπτωση όμως του Ισπανικού Εμφυλίου φαίνεται πως η λογοτεχνία γράφτηκε από τους ηττημένους.
Το παρόν αφιέρωμα έχει στόχο να συγκεντρώσει και να καταγράψει τη μεταφρασμένη στα ελληνικά ισπανική λογοτεχνία που ασχολήθηκε με το θέμα του Εμφυλίου.
Πόλεμος
Σ’ αυτό το σημείο οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τόσο το Ινστιτούτο Θερβάντες, που βοήθησε με πληροφορίες, όσο και τους Ελληνες εκδότες που έχουν εκδώσει τα εν λόγω βιβλία.
Πρόκειται για περίπου 30 βιβλία που είτε έχουν αντικείμενο τον Εμφύλιο είτε εμπεριέχουν στοιχεία απ’ αυτόν και έχουν μεταφραστεί στην Ελλάδα.
Σε αυτά εντάσσουμε και εκείνα που δεν γράφτηκαν από Ισπανούς, όπως για παράδειγμα το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» του Ερνεστ Χέμινγουεϊ ή το «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά» του Κουβανού Λεονάρδο Παδούρα ή ακόμα κι εκείνα που έχουν εξαντληθεί πλέον και θα είναι τυχερός ο αναγνώστης που θα βρει αντίτυπό τους σε κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο.
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τα «Μέρες και Νύχτες» του Αντρές Τραπιέγιο, «Τα 13 τριαντάφυλλα» του Χεσούς Φερέρο, «Θα λέω πάντα τ’ όνομά σου» του Αντόνιο Σολέρ.

«Συμφιλίωση» και αμνησ(τ)ία

Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Ο θάνατος του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο Μπααμόντε, στις 20 Νοεμβρίου του 1975, θα κλείσει ένα ιδιαίτερα σκοτεινό κεφάλαιο στην Ιστορία της Ισπανίας.
Σιγά σιγά, όλο και περισσότεροι συγγραφείς της χώρας, απαλλαγμένοι από τον εφιάλτη της λογοκρισίας, θα αρχίσουν να ασχολούνται με τη μεγάλη πληγή του Εμφυλίου, με την περίφημη γενιά του '80 (Γιαμαθάρες, Τσίρμπες, Τραπιέγιο, Θέρκας, Kαμπρέ κ.ά.) να πρωτοστατεί σ' αυτήν την προσπάθεια.
Εως τότε, τα περισσότερα κείμενα προέρχονταν από εξόριστους Ισπανούς συγγραφείς και είχαν εκδοθεί στο εξωτερικό.
Το στίγμα της κατάστασης που επικρατούσε το δίνει έξοχα ο Ισαάκ Ρόσα στο βιβλίο του «Το μάταιο χθες», το οποίο διαδραματίζεται στην Ισπανία της δεκαετίας του 1960 και καταλήγει λίγο μετά τον θάνατο του Φράνκο:
«Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί στην Ισπανία δεν γυρίζονται ταινίες με θέμα την κατάχρηση εξουσίας, τη διαφθορά στις τάξεις της αστυνομίας ή τη ζωή στις φυλακές, την ώρα που σε άλλες χώρες αποτελούν ολόκληρο είδος; Μήπως επειδή η κινηματογραφική μας βιομηχανία είναι λιγότερο ανεπτυγμένη; Η απάντηση δεν μοιάζει σωστή, αφού το ισπανικό σινεμά -με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία- στεγάζει όλα τα είδη.
»Ωστόσο σπάνια συναντάμε μια ταινία που το σενάριό της να βασίζεται στον βίο και στην πολιτεία κάποιου οργάνου της τάξεως που κακομεταχειρίζεται ατιμώρητα τους κρατούμενους χρησιμοποιώντας βάρβαρες ανακριτικές μεθόδους ή στην καθημερινότητα μιας φυλακής που μετατρέπεται από ορισμένους σωφρονιστικούς υπαλλήλους σε καγκελόφραχτη κόλαση...
»Ισως οι Ισπανοί κινηματογραφιστές, αλλά και οι παραγωγοί τηλεοπτικών σειρών και οι συγγραφείς, να παραμελούν αυτό το είδος εξαιτίας ενός ιστορικού κόμπλεξ, ενός υποκριτικού φόβου που μας κάνει να προβάλλουμε την πιο ευχάριστη όψη του συστήματός μας και να κρύβουμε την άσχημη, για να δείξουμε πως η δημοκρατία μας είναι αλάνθαστη, από το γεγονός και μόνο ότι είναι δημοκρατία».
Και καταλήγει:
«Είναι γνωστό ότι η πολιτεία μας χαίρεται να επιβραβεύει τους άξιους υπαλλήλους της, όπως -για παράδειγμα- τον πασίγνωστο Μελιτόν Μανθάνας, που τόσο άδικα συκοφαντήθηκε, και το Χρυσό Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων που του απονεμήθηκε αμφισβητήθηκε έντονα από μια ομάδα μοχθηρών ανθρώπων που διόλου δεν εξετίμησαν τις εξαίρετες πράξεις του (“φορούσε στο χέρι ένα πέτσινο γάντι και με χτυπούσε με αυτό, ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά του πετσιού”, “σκόρπισε χαλίκια στο πάτωμα και με ανάγκασε να συρθώ με τα γόνατα”, “προσπαθούσε μ' ένα καλοξυσμένο μολύβι να μου ξεριζώσει τα νύχια”). Είναι σωστό να καταδικάζουμε την αστυνομική βαναυσότητα κατά τη διάρκεια της φρανκικής περιόδου. Συμφωνούμε στο ότι το μάταιο χθες μπορεί να γεννήσει ένα κενό αύριο, τίποτα όμως δεν αποδεικνύει ότι το βίαιο χθες συνεχίζεται μ' ένα βίαιο σήμερα».
Ο πικρός σαρκασμός του Ισαάκ Ρόσα επισημαίνει απλώς το προφανές: στην Ισπανία ουδέποτε καταδιώχθηκαν ή καταδικάστηκαν οι υπηρέτες του καθεστώτος Φράνκο.
Ο νόμος περί γενικής αμνηστίας του 1977 τους απάλλαξε όλους από τις όποιες ευθύνες, από κάθε έγκλημα που συνέβη στα 35 χρόνια της φρανκικής δικτατορίας, και «επέβαλε» τη συμφιλίωση.
Μάλιστα, όταν ο εισαγγελέας Μπαλτάσαρ Γκαρθόν επιχείρησε να ανακινήσει έρευνα για την τύχη περισσότερων από 150.000 Ισπανών που «εξαφανίστηκαν» στα χρόνια μετά τον Εμφύλιο, δέχτηκε την πολεμική της ισπανικής Δεξιάς με την αγαστή συνεργασία της Εκκλησίας.
Κάτι αντίστοιχο με όσα έγιναν στη Χιλή, δηλαδή, όταν τελείωσε το καθεστώς του Πινοσέτ.

Η αναπαραγωγή της ενοχής

Ισπανικός Εμφύλιος
«Εδώ στους γυμνούς λόφους της Αραγονίας αυτό το μήνα ξεκινά η δοκιμασία μας», έγραφε ο εικοσάχρονος Αγγλος Τζον Κόρνφορντ, λυρικός ποιητής και κομμουνιστής, από το μέτωπο του Εμφυλίου.
Ηταν ο πρώτος Βρετανός που πήγε στην Ισπανία κι ένας από τους πρώτους που έπεσαν στη μάχη για την κατάληψη του μικρού χωριού Λοπέρα, στα περίχωρα της Μαδρίτης. Κι ήταν τότε μόλις είκοσι ενός ετών και μιας μέρας.
«Είκοσι χρόνια και μια μέρα» τιτλοφορείται το βιβλίο του Χόρχε Σεμπρούν, που αναμοχλεύει τις πληγές του Εμφυλίου, 20 χρόνια μετά την έναρξή του. Βρισκόμαστε στα 1956 και μια οικογένεια γαιοκτημόνων επί 19 χρόνια πραγματοποιεί μια εξιλαστήρια τελετή κατά την οποία αναπαριστάνεται ο φόνος του μικρού αδελφού από τους εξεγερμένους αγρότες. Σκοπός της είναι να «διαιωνίσει την ανάμνηση του φόνου του 1936, για να απαθανατίσει εκείνο τον παράλογο θάνατο και να κληροδοτήσει, από γενιά σε γενιά, ένα αίσθημα ενοχής στους καματάρηδες του κτήματος».
Κάθε χρόνο, κατά τη διάρκειά της, ξεθάβονται τόσο ο νεκρός όσο και ο δολοφόνος του και μεταφέρονται ωσάν μακάβρια τρόπαια έως το αγρόκτημα, όπου τοποθετούνται σε κρύπτη μέχρι την επόμενη μέρα που θα επιστρέψουν πάλι στον τάφο.
Μόνο που αυτή τη φορά, την εικοστή επέτειο, κατά την οποία έχει κληθεί να παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα κι ένας Αμερικανός ιστορικός, οι αγρότες αρνούνται να συμμετάσχουν σ' αυτήν την τελετή.
«Είκοσι χρόνια, φτάνει πια. Δεν μπορεί να τους ζητάμε να κουβαλούν ακόμη στις πλάτες τους το παλιό λάθος», λέει η χήρα του νεκρού.
«Είκοσι χρόνια δεν είναι τίποτα, κυρία. Θα έπρεπε να επαναλαμβάνουν αυτήν την τελετή ή κάποια παραπλήσια έως το τέλος του αιώνα. Κι αυτοί και οι απόγονοί τους», της απαντά ο εκπρόσωπος του φασιστικού καθεστώτος.
Σαν οικογενειακό έπος, μια saga, είναι και το βιβλίο του Καταλανού Ζάουμε Καμπρέ «Οι φωνές του ποταμού Παμάνο».
Στο τέλος του Εμφυλίου, κι ενώ μαίνεται ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη, παρακολουθούμε την ιστορία μιας ζάπλουτης οικογένειας μέσα στα χρόνια· ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται όμως ότι, πολλές φορές, οι πραγματικοί ήρωες είναι εκείνοι που η Ιστορία τούς μεταχειρίστηκε σαν προδότες.

Η διαχείριση της ήττας

Ισπανικός Εμφύλιος, πρόσφυγες στη ΓαλλίαΠρόσφυγες στη Γαλλία μετά την ήττα (Μάρτιος 1939) | 
Αβάσταχτο πράγμα η ήττα, τόσο αυτή του πολέμου όσο κι εκείνη που ακολούθησε μετά. Μία ήττα που κράτησε 36 ολόκληρα χρόνια.
«Ο θάνατος δεν είναι μεταδοτικός, η ήττα, ναι», ομολογεί ένας από τους ήρωες του βιβλίου «Τα τυφλά ηλιοτρόπια», του Αλμπέρτο Μέντεθ.
Τέσσερις συγκλονιστικές αφηγήσεις από τον εμφύλιο πόλεμο, μία για κάθε χρονιά, από το 1939 έως το 1942.
Σε μία από αυτές, παρακολουθούμε την πορεία ενός λοχαγού του φρανκικού στρατού, ο οποίος πήγε στον πόλεμο για να «προστατέψει όσα ήταν δικά του».
Θα επιλέξει να παραδοθεί στους δημοκρατικούς, ελάχιστες ώρες πριν η Μαδρίτη πέσει στα χέρια του Φράνκο.
Αυτή και μόνο η τεράστια αντίθεση (ποιος παραδίδεται όταν η πλευρά στην οποία ανήκει κερδίζει τον πόλεμο;) γίνεται ο σπόρος για να ανθίσει μια κορυφαία αντιπολεμική ιστορία, με άπειρες προεκτάσεις.
Στις ατέλειωτες ώρες της φυλακής σκέφτεται πως η μεγαλύτερη ήττα των φρανκικών θα ήταν να μη γίνει ποτέ αυτός ο πόλεμος, εξαρχής, να παραδοθούν οι δημοκρατικοί, γιατί τότε δεν θα υπήρχε πόλεμος και δίχως πόλεμο δεν υπάρχει δόξα, δίχως δόξα δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.
Την ίδια ήττα ομολογούν και οι ήρωες του βιβλίου «Το φεγγάρι των λύκων» τουΧούλιο Γιαμαθάρες.
Είναι η ιστορία τεσσάρων ανδρών του Δημοκρατικού Στρατού που μετά την ήττα στις Αστούριες έχουν καταφύγει στα βουνά και προσπαθούν μέσα από τα περάσματα να βγουν στην άλλη πλευρά, να ξεφύγουν από τους φασίστες του Φράνκο που βρίσκονται στο κατόπι τους.
Η αφήγηση γίνεται από τον Ανχελ, έναν πρώην δάσκαλο που μαζί με τον Ραμίρο (εργάτη σε ορυχεία), τον Χίλντο (αγρότη) και τον Χουάν (μαθητούδι ακόμα) άφησαν τις ζωές τους για να πολεμήσουν για τα ιδανικά τους.
«Οταν ήμουν παλικαρόπουλο, πριν να πιάσω δουλειά στο ορυχείο, έμεινα κάνα δυο μήνες με τον Οβίδιο, αυτόν απ' τη Σιέρα. Κόβαμε ξύλα στην κοιλάδα του Βαλντεόν, εκεί πέρα -δείχνει με το χέρι του μακριά- κατά τη μεριά του Ριάνιο.
»Εκεί κυνηγάνε τους λύκους ακόμα όπως οι πρωτόγονοι: σφυρίζουν μ' ένα κυνηγετικό κόρνο όταν βλέπουν τον λύκο και τότε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, τρέχουν να πάρουν μέρος στο κυνήγι... Τον πιάνουν ζωντανό και για κάμποσες μέρες τον γυρίζουν στα χωριά για να τον περιλούζει ο κόσμος με βρισιές και να τον φτύνει, προτού τελικά τον σκοτώσουν».
Μιλάει για τους λύκους ο ήρωας ή μήπως για τους ανθρώπους που έγιναν λύκοι οι ίδιοι;
Σ' αυτό απαντάει στις τελευταίες σελίδες ο Ανχελ, ο αφηγητής: «Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο χειρότερος από λύκος, είναι άνθρωπος ενάντια σε άνθρωπο».
Το πέρασμα από τον παραλογισμό του εμφυλίου στον παραλογισμό της μακρόχρονης δικτατορίας καταγράφει και το μυθιστόρημα «Μαύρο Ψωμί» του Εμίλι Τεϊσιδόρ, όταν η χώρα έχει ήδη χωριστεί σε νικητές και ηττημένους και κανείς δεν έχει δικαίωμα ν’ ανήκει «ενδιάμεσα».

Ιστορίες από το μέτωπο

Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Κατά κύριο λόγο, τις αφηγήσεις από το μέτωπο τις έκαναν εκείνοι που τις έζησαν.
Ο Χέμινγουεϊ απ' τη μια («Κανείς άνθρωπος δεν είναι μόνος του ένα νησί ακέραιο και ξεχωριστό. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της ηπείρου. Ο θάνατος του κάθε ανθρώπου μάς λιγοστεύει γιατί ανήκουμε στην Ανθρωπότητα. Γι’ αυτό, μη στέλνεις ποτέ να ρωτήσεις για ποιον χτυπάει η καμπάνα, για σένα χτυπά») καταγράφει την εμπειρία του από το μέτωπο της Σεγκόβια, ο Τζορτζ Οργουελ από την άλλη, οΑρθουρ Κέστλερ επίσης, με την περίφημη «Ισπανική Διαθήκη».
Ο Οργουελ, στο «Πεθαίνοντας στην Καταλωνία» παραθέτει ανταποκρίσεις από το μέτωπο με λογοτεχνική χροιά.
Αναφέρεται στην αλήθεια του πολέμου, στα πιτσιρίκια 10-12 ετών που δήλωναν εθελοντές προκειμένου να έχουν ένα πιάτο φαΐ για να μην πεθάνουν της πείνας, στην έλλειψη σύγχρονων όπλων και στα ντουφέκια που πάθαιναν εμπλοκή ύστερα από 4-5 βολές, στις ψείρες, στο απίστευτο κρύο των βουνών, στις κραυγές των τραυματισμένων, στην εκνευριστική αναμονή των χαρακωμάτων, στον ψυχολογικό πόλεμο των αντιπάλων που με φωνές προσπαθούσαν να σπάσουν ο ένας το ηθικό του άλλου, στις πολιτικές διαφωνίες μεταξύ αναρχικών και κομμουνιστών.
Ενα από τα πιο τρυφερά όσο και σκληρά βιβλία που γράφτηκαν για το μέτωπο είναι«Η Μούλα» του Χουάν Ενσάλβα Γκαλάν, όπου στο προσκήνιο έρχεται η σχέση ενός ημιονηγού του δημοκρατικού στρατού με το μουλάρι του.
Ο ήρωας, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, θα βρεθεί πίσω από τις γραμμές των φρανκικών προκειμένου να το αναζητήσει και να το σώσει.
Η γραφή είναι γλυκόπικρη, ενίοτε και χιουμοριστική, αναδεικνύοντας ένα βαθιά αντιπολεμικό κείμενο, που μένει χαραγμένο στη μνήμη του αναγνώστη.
Μια ιστορία από το μέτωπο -και όχι μόνο- καταγράφει το τρομερό παιδί της ισπανικής λογοτεχνίας, ο Χαβιέρ Θέρκας, στους «Στρατιώτες της Σαλαμίνας», όπου ξεθάβει την ιστορία του Ραφαέλ Σάντσεθ Μάθας, λογοτέχνη και θεωρητικού του φασισμού, ιδεολογικού ηγήτορα των φαλαγγιτών, ο οποίος γλιτώνει την εκτέλεση κατά τύχη και περιπλανιέται κυνηγημένος στα δάση της Ισπανίας, για να βρει τελικά βοήθεια από 3 νεαρούς χωρικούς -στρατιώτες των Δημοκρατικών.
Ισπανικός Εμφύλιος
Το πού αρχίζει ο μύθος και πού τελειώνει η ιστορία -ή και το αντίστροφο- μόνο ο Θέρκας το γνωρίζει.
Στο ιστορικό του αφήγημα, που άλλοτε έχει χαρακτηριστικά δημοσιογραφικού ρεπορτάζ άλλοτε χρονικού και άλλοτε μυθιστορήματος, μπλέκονται φανταστικοί και πραγματικοί ήρωες.
Εντυπωσιακή είναι πάντως η συνύπαρξη, στο τρίτο μέρος του βιβλίου, του συγγραφέα-αφηγητή με τον φημισμένο Χιλιανό συγγραφέα Ρομπέρτο Μπολάνιο, ο οποίος είχε καταφύγει στην Ισπανία το 1977 καταγγέλλοντας το καθεστώς του Πινοσέτ.
Ισως τον καλύτερο επίλογο μας τον δίνει και πάλι ο Ισαάκ Ρόσα, στις τελευταίες σελίδες του «Μάταιου Χθες»:
«Η λήθη που καλύπτει ορισμένους θανάτους μπορεί να γίνει πραγματικά ένας δεύτερος θάνατος, μια έσχατη επίδειξη βαρβαρότητας σε βάρος εκείνου που τουφεκίστηκε, βασανίστηκε, εκπαραθυρώθηκε ή δολοφονήθηκε σε μια διαδήλωση και που, εξαιτίας του ασήμαντου ρόλου που παίζει στη μνήμη μας (τη συλλογική, λόγω του αποκλεισμού του από τα ιστορικά κείμενα και της έλλειψης αναγνώρισης·την ατομική, λόγω της αναπόφευκτης, κάποια στιγμή, εις Κύριον αποδημίας όλων των συγγενών και φίλων του, στη θνητή μνήμη των οποίων καταλήγει· και τη φυσική, λόγω της ανυπαρξίας μιας ταφόπλακας, ενός γνωστού μέρους κάτω από τη γη)μετατρέπεται σ' ένα περιφρονημένο πτώμα, που κάθε μέρα βασανίζεται, τουφεκίζεται, εκπαραθυρώνεται και δολοφονείται ξανά, στον παραμελημένο χώρο της αξιοπρέπειας.
Αντίθετα, σε άλλες περιπτώσεις, η απουσία μνήμης μπορεί να δώσει στους νεκρούς ζωή ή, μάλλον, να τους αρνηθεί τον θάνατο. Κι αυτό δεν είναι βέβαια παρηγοριά, αλλά ακόμη μεγαλύτερη ταπείνωση, αφού αμφισβητεί το μόνο τελικά που τους απομένει: τον θάνατό τους».

 Διαβάστε

▩ Ερνεστ Χέμινγουεϊ, «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» (τουλάχιστον 9 διαφορετικές μεταφράσεις και 16 εκδόσεις μεταξύ 1947 και 2010).
▩ Αντρέ Μαλρό, «Η ελπίδα» (Αθήνα 1971, εκδ. Πέλλα· Αθήνα 1973, εκδ. Αγκυρα· Αθήνα 1989, εκδ. Εξάντας).
▩ Αρθουρ Κέστλερ, «Ισπανική Διαθήκη» (Αθήνα 1970, εκδ. Ωκεανίδα· Αθήνα 1975, εκδ. Κάκτος· Αθήνα 1976, εκδ. Αγκυρα).
▩ Τζορτζ Οργουελ, «Φόρος τιμής στην Καταλωνία» (Αθήνα 1980, εκδ. Ελεύθερος Τύπος). Το ίδιο με τίτλο «Πεθαίνοντας στην Καταλωνία» (Αθήνα 2005, εκδ. Κάκτος).
▩ Χούλιο Γιαμαθάρες, «Το φεγγάρι των λύκων» (Αθήνα 1991, εκδ. Ζαχαρόπουλος).
▩ Χεσούς Φερνάντεθ Σάντος, «Οι καβαλάρηδες της αυγής» (Αθήνα 1996, εκδ. Καστανιώτη).
▩ Γκουστάβο Μαρτίν Γκάρθο«Η κοιλάδα των ξωτικών» (Αθήνα 2003, εκδ. Εξάντας).
▩ Ραφαέλ Τσίρμπες, «Η καλλιγραφία» (Αθήνα 2004, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου).
▩ Χόρχε Σεμπρούν«Είκοσι χρόνια και μια μέρα» (Αθήνα 2005, εκδ. Εξάντας).
▩ Πέδρο Θαραλούκι, «Συμφωνία σιωπής» (Αθήνα 2007, εκδ. Μεταίχμιο).
▩ Χουάν Ενσάλβα Γκαλάν, «Η Μούλα» (Αθήνα 2008, εκδ. Καστανιώτη).
▩ Εμίλι Τεσεϊδόρ, «Μαύρο ψωμί» (Αθήνα 2008, εκδ. Καστανιώτη).
▩ Αλμπέρτο Μέντεθ, «Τα τυφλά ηλιοτρόπια» (Αθήνα 2008, εκδ. Πάπυρος).
▩ Ζάιμε Καμπρέ, «Οι φωνές του ποταμού Παμάνο» (Αθήνα 2008, εκδ. Πάπυρος).
▩ Ισαάκ Ρόσα«Το μάταιο χθες» (Αθήνα 2008, εκδ. Πόλις).
▩ Αντρές Τραπιέγιο, «Μέρες και νύχτες» (Αθήνα 2009, εκδ. Πόλις).
▩ Αρτούρο Μπαρέα, «Ο Αντάρτης (Η Αρχή, η Πορεία, η Φλόγα)» (Αθήνα 2010, εκδ. Γκοβόστη).
▩ Λεονάρδο Παδούρα, «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά» (Αθήνα 2011, εκδ. Καστανιώτη).
▩ Χαβιέρ Θέρκας «Στρατιώτες της Σαλαμίνας» (Αθήνα 2011, εκδ. Πατάκη).
▩ Μάρκος Ανα, «Πείτε μου πώς είν’ το δέντρο. Αναμνήσεις από τη φυλακή και τη ζωή» (Αθήνα 2014, εκδ. Καστανιώτη).


Επιμέλεια: Τάσος Κωστόπουλος
http://www.efsyn.gr/arthro/exilastiries-teletes

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
(Μυθ)ιστορώντας ένα τραύμα

Υπό την καθοδήγηση και με την συνεργασία Άγγλων και Αμερικανών αποκεφάλιζαν τα θύματά τους αντάρτες κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου

σχολιαζει ο Νικόλαος Γρυσπολάκης 

Ευτυχώς εδώ εκδημοκρατιστήκαμε από τους αγγλοσαξωνες και τους δημοκράτες φιλελεύθερους συμμάχους τους και δεν γίναμε σαν τους ανατολίτες τους απολίτιστους και τους βάρβαρους του Ισλαμικού Κράτους.
Η φωτογραφία απεικονίζει ήρωες του επίσημου στρατού της Ελλάδος που υπό την καθοδήγηση και με την συνεργασία Άγγλων και Αμερικανών αποκεφάλιζαν τα θύματά τους αντάρτες κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Νομικά Ανάλατα
Τον καιρό που μας εκδημοκράτιζαν... πείτε μας πάλι κάτι για την αστική δημοκρατία! Κυκλοφορούμε ανάμεσα στους απογόνους τους... τους ψηφίζουν και αρκετοί... άντε τώρα να πάνε να δουν μια τηλεπώληση στη τηλεόραση να ξεχάσουν τον πόνο τους.

«Σαν πέτρινα λιοντάρια στην μπασιά της νύχτας»: φωτογραφικό οδοιπορικό στη Μακρόνησο

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ



Κείμενο-φωτογραφίες: Γιάννης Κοντός*
Μόλις 2.5 ναυτικά μίλια από το Λαύριο βρίσκεται το κολαστήριο της Μακρονήσου, τόπος εξορίας, εγκλεισμού και συστηματικού βασανισμού δεκάδων χιλιάδων «εθνικώς υπόπτων» αριστερών και δημοκρατικών πολιτών και στρατιωτών, αντρών και γυναικών, ανάμεσα στο 1947, οπότε και «εγκαινιάζεται», μέχρι και το 1953, που κλείνει οριστικά.
Το μνημείο
Το μνημείο
Η ιδέα για την ίδρυση στρατοπέδων συγκέντρωσης στο νησί αρχίζει να κυοφορείται κατά τα εμφυλιακά χρόνια (1946-49), στο πλαίσιο της εκμηδένισης κάθε αντίστασης της Αριστεράς, αλλά και της «αποκάθαρσης» του στρατού από «εθνικώς ύποπτους» στρατεύσιμους. ΤοΦλεβάρη του 1947 ξεκινά να οργανώνεται μεθοδικά η οικοδόμηση του ελληνικού Νταχάου, στο οποίο σταδιακά μεταφέρονται προς «αναμόρφωση» στρατεύσιμοι, αξιωματικοί και έφεδροι αξιωματικοί, που είχαν πολεμήσει στο πλευρό του ΕΛΑΣ, προληπτικά συλλαμβανόμενοι πολίτες από όλη τη χώρα, πολιτικοί κρατούμενοι και πολιτικοί εξόριστοι, άντρες και γυναίκες. Σύμφωνα με τις επίσημες πηγές, 40.000 κρατούμενοι εκτοπίζονται στη Μακρόνησο μεταξύ 1947 και 1950, με τους κρατούμενους να υπολογίζουν το συνολικό αριθμό των εξορίστων σε πάνω από 100.000.

Β’ Τάγμα Σκαπανέων
Β’ Τάγμα Σκαπανέων
Το κολαστήριο της Μακρονήσου, βασικό εργαλείο κρατικής προπαγάνδας στη διάρκεια των εμφυλιακών και πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων, κλείνει το 1953, ενώ εγκαταλείπεταιτο 1961. Το 1989 αναγνωρίζεται, με υπουργική απόφαση, ως ιστορικός τόπος και όλα τακτίρια ως διατηρητέα μνημεία.
Κυριακή 5 Ιουνίου 2016
Κυριακή 5 Ιουνίου 2016
Βρέθηκα στη Μακρόνησο την Κυριακή 5 Ιουνίου, στο πλαίσιο της καθιερωμένης επίσκεψης μνήμης, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (Π.Ε.Κ.Α.Μ.). Εκατοντάδες άτομα όλων των ηλικιών από κάθεέκφανση της Αριστεράςπαλιοί Μακρονησιώτες και Μακρονησιώτισσες, αλλά και έναςόχι ευκαταφρόνητος αριθμός συντροφισσών και συντρόφων από τον αναρχικό χώρο,κατέκλυσαν το νησί, «αναγκάζοντας» το πλοίο να πραγματοποιήσει 2 δρομολόγια, προκειμένου να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες.
Ναός του Αγ. Αντωνίου (λεπτομέρεια)
Ναός του Αγ. Αντωνίου (λεπτομέρεια)
Άνυδρη και αφιλόξενη, η Μακρόνησος αποτελεί ένα ζωντανό μάθημα ιστορικής αυτογνωσίας και μια «κατάδυση» στην επώδυνη, και για πολλούς άγνωστη ή και απωθημένη,ιστορική μνήμη. Μια μνήμη, ωστόσο, η οποία, τουλάχιστον στην υλική, χειροπιαστή της διάσταση, καταρρέει καθημερινά.
13434909_603174836513016_9119042354357429030_n
Ήδη αποψιλωμένα από το όποιο χρήσιμο υλικό από τη δεκαετία του ’60 και εξής, καιαφημένα στο έλεος των καιρικών συνθηκών και τη φυσιολογική φθορά του χρόνου, τα εναπομείναντα κτίρια- για την ακρίβεια ό,τι έχει απομείνει από αυτά- μόλις που θυμίζουνστον επισκέπτη τι υπήρξαν στο παρελθόν. Όπου γυρίσει το βλέμμα, αντικρίζει μια διαδοχή από, ως επί το πλείστον, χαλάσματα, διεσπαρμένα σε όλο το δυτικό κομμάτι του νησιού, κατά κανόνα χωρίς ούτε καν κάποια σήμανση. Ακόμη και ο υποτυπώδης μουσειακός χώρος, ενσωματωμένος στο κτίριο των παλιών αρτοκλίβανων, επ’ ουδενί τιμά, πόσο μάλλοναναδεικνύει, αυτήν τη μνήμη. Με τέτοιους ρυθμούς, πολύ φοβάμαι πως σε σύντομο χρονικό διάστημα η Μακρόνησος θα ρημάξει πλήρως, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ιστορική και πολιτική αυτοσυνειδησία των τωρινών και των μελλοντικών γενιών.
Άποψη του στρατοπέδου πολιτικών εξορίστων
Άποψη του στρατοπέδου πολιτικών εξορίστων
Αυτό θέλουμε;
13432251_603174423179724_8163075174306724189_n
Επιστρέφοντας…
13450148_603175509846282_9099184487715270827_n
Πολύτιμο πληροφοριακό υλικό αντλήθηκε από το http://makronissos.net/

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Στις 4-5-6 Νοέμβρη: Διεθνής Συνάντηση στην ΑΣΟΕΕ: "Η Ευρώπη σε κρίση, κοινωνικές αντιστάσεις και πολιτικές προοπτικές"

  Τριήμερο ανοιχτών πολιτικών συζητήσεων   

04.11.2016 - 18:00

Στις 4, 5 και 6 Νοέμβρη, το Rproject διοργανώνει στην Αθήνα ένα τριήμερο ανοιχτών πολιτικών συζητήσεων, με εισηγητές εκπροσώπους της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την Ελλάδα και την Ευρώπη. Το αναλυτικό πρόγραμμα των συζητήσεων και όλοι οι συμμετέχοντες.



4-5-6 Νοέμβρη, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθήνας (πρώην ΑΣΟΕΕ)
Η ευρωπαϊκή αντικαπιταλιστική Αριστερά συζητά
Η Ευρώπη σε κρίση, η κοινωνική αντίσταση, η αριστερά  και οι πολιτικές προοπτικές
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βυθίζεται, ολοφάνερα πλέον, στην κρίση. Διαδοχικές Σύνοδοι Κορυφής καταλήγουν χωρίς αποτελέσματα, κορυφαία πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα παραμένουν χωρίς απαντήσεις, σε πολλές χώρες-μέλη οι «εθνικές» πολιτικές αποκλίνουν ήδη όλο και πιο αξιοσημείωτα...
Όπως πρόσφατα γράφαμε:  «Τίποτα ευοίωνο δεν υπάρχει στην Ευρωζώνη(...)το εγχείρημα της “ευρωπαγκοσμιοποίησης” γίνεται απωθητικό και όλο και περισσότερες πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ γοητεύονται –ή εξωθούνται– από μια τάση αποπαγκοσμιοποίησης και επανεθνικοποίησης των πολιτικών τους...». 
Την τάση αυτή ανέδειξε σε κορυφαίο επίπεδο η απόφαση για το Brexit στη Βρετανία –τουλάχιστον στη μορφή των Συντηρητικών και των ξενοφοβικών δυνάμεων της Δεξιάς που ηγεμόνευσαν στην καμπάνια για το Brexit και στη συνακόλουθη «ανασύνθεση» των κυρίαρχων πολιτικών-κυβερνητικών δυνάμεων. Την αναδεικνύει, όμως, και ένα διεθνές ρεύμα επιστροφής στις πολιτικές «εθνικής κυριαρχίας», που αναπτύσσεται μέσα σε μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες, με «μορφές» όπως ο Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, η Μαρίν Λε Πεν αλλά και ο Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία και με ιδιόμορφο τρόπο ο Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία.

Στη βάση της ελληνικής εμπειρίας, στη βάση της ερμηνείας της συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται η εξής διαπίστωση: Είναι αδύνατη η επιτυχία ενός ριζοσπαστικού μεταβατικού προγράμματος αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της Ευρωζώνης, είναι αδύνατη η αντιμνημονιακή ανατροπή χωρίς τη ρήξη με το ευρώ και τη συστηματική απειθαρχία/σύγκρουση με τις Οδηγίες, Συνθήκες, νόρμες και συνήθειες που συνιστούν τα βάθρα συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η συζήτηση γι’ αυτήν την εμπειρία –που είναι σήμερα απολύτως επίκαιρη στην Πορτογαλία και την Ισπανία– σε συνδυασμό με την αναγκαία βαθιά διαφοροποίηση απέναντι στο ρεύμα της «εθνικής κυριαρχίας» από τα πάνω και από δεξιά, είναι μια συζήτηση που συνιστά μια κορυφαία υποχρέωση για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Ευρώπη.

Η κρίση στην ΕΕ έχει ως θεμέλιο το κοινωνικό ζήτημα. Η επίθεση της βάρβαρης λιτότητας, οι νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις, αφορούν όλες τις χώρες, ακόμα και αυτές με οικονομίες τεράστιων μεγεθών, όπως τη Γαλλία. Τη Γαλλία όπου το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα δίνει ξανά μαθήματα ελπίδας σε όσους βιάστηκαν να κλείσουν την κοινωνική αντίσταση στο ντουλάπι του παρελθόντος. Αν το Brexit σηματοδοτούσε την κρίση της ΕΕ «από τα πάνω», οι κοινωνικοί αγώνες στη Γαλλία προσθέτουν την πιο άμεση διάσταση, αυτήν της αλλαγής μέσα από τη μαζική παρέμβαση του κόσμου «από τα κάτω».

Όμως μια άλλη πλευρά της ελληνικής εμπειρίας ήταν η σημασία της πολιτικής πάλης. Με την κρίση-μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, με τα προβλήματα στην πολιτική γραμμή και την πολιτική ηγεσία των Podemos, με τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Μπλόκο στην Πορτογαλία (έχοντας επιλέξει να στηρίζει μαζί με το ΚΚ μια κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών...), αποδεικνύεται ότι τα «πλατιά κόμματα» της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη έχουν φτάσει σε ένα ιστορικό όριο. Όπου αν δεν υπάρξουν στο εσωτερικό τους αποτελεσματικές-μαζικές τάσεις αντικαπιταλιστικής μεταστροφής, είναι ορατός ο κίνδυνος βύθισης στη σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη. Η συζήτηση αυτής της εμπειρίας είναι μια ακόμα βασική υποχρέωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Όμως οι «μεγάλες» πολιτικές συζητήσεις δεν γίνονται ποτέ αποτελεσματικές σε συνθήκες πολιτικής αδράνειας. Ένα πλήθος καθηκόντων μάς «πολιορκεί»: Η οργάνωση των εργατικών αγώνων ενάντια στη λιτότητα, την ιδιωτικοποίηση, την ελαστικότητα. Η οργάνωση των μαζικών αντιστάσεων στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Η οργάνωση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η αντίσταση στην ισλαμοφοβία, στο ρατσισμό και τους νεοναζί.

Θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια δημοκρατική αλλά και ουσιαστική διεθνή πολιτική συζήτηση πάνω στα προβλήματα-κόμβους που αντιμετωπίζουμε στην πολιτική πάλη σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο.

Για την διευκόλυνση της παρακολούθησης των συζητήσεων θα υπάρχουν μεταφραστικές καμπίνες, έτσι ώστε με τα ακουστικά που θα προμηθεύεστε από το φουαγιέ να παρακολουθείτε την ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά. Επίσης στο χώρο των εκδηλώσεων θα λειτουργεί βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Red Marks καθώς και άλλες γνωστές εκδόσεις με ιστορικό και πολιτικό βιβλίο, τους «κλασικούς», λογοτεχνία και πολλές καινούριες εκδόσεις σε χαμηλές τιμές. Για τα μικρά παιδιά θα λειτουργεί παιδότοπος για τη δημιουργική τους απασχόληση. Όλες τις ώρες θα υπάρχει καφές και σάντουιτς στο χώρο ενώ το Σάββατο το μεσημέρι θα υπάρχει διάλειμμα για φαγητό. Όσες και όσοι ταξιδεύουν από επαρχία και χρειάζονται φιλοξενία μπορούν να επικοινωνούν τηλεφωνικά στο 210-3306286.
ΠΡΟΓΑΜΜΑ: 

Παρασκευή 4/11/2016
18.00 Η Ευρώπη σε κρίση
Εισηγούνται:
Νιλ Ντέιβιντσον (Radical Independence campaign and Rise Scotland), Ερίκ Τουσέν  (CADTM, Βέλγιο),Φράνκο Τουριλιάτο (Sinistra  Anticapitalista, Ιταλία), Στάθης Κουβελάκης (ΛΑ.Ε), Πάνος Κοσμάς (Κόκκινο Δίκτυο-ΛΑ.Ε)
Παρεμβαίνουν: Γιάννης Μηλιός, Παναγιώτης Σωτήρης (ΑΡ.ΑΝ. ΛΑ.Ε)

Σάββατο 5/11/16
10.30-13.00 Οι εργατικοί αγώνες και τα συνδικάτα
Εισηγούνται:
Κριστιάν Μαγιέ  (Sud Solidaires, Γαλλία), Ελιάνα Κόμο  (FIOM, Ιταλία), Γιώργος Χαρίσης (ΕΕ ΠΟΕ-ΟΤΑ), Κατερίνα Γιαννούλια (ΔΣ  Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων ΥπΑΑΤ)
Παρεμβαίνουν:
Νάγια Νικολάου (Μέλος ΓΣ ΟΤΟΕ), Νίκος Ποταμίτης (Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Ζακύνθου), Δημήτρης Γαρδικλής (ΓΓ Σωματείου Εργαζομένων Ασκληπιείου Βούλας)


14.00-16.30 Ακροδεξιά και πρόσφυγες
Εισηγούνται: 
Λουζ Μορά  (VISA: Αντιφασιστική πρωτοβουλία συνδικαλιστών, Γαλλία), Σάμος Σαμουήλ («Γρανάζι», Κύπρος), Γιώργος Τσιάκαλος (Πανεπιστημιακός), Θανάσης Κούρκουλας (Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό)
Παρεμβαίνουν: 
Μάνια Μπαρσέφσκι (Κόκκινο Δίκτυο, ΛΑ.Ε), Λιζ Γουόλς (Socialist Alternative, Αυστραλία), Παύλος Αντωνόπουλος (Συντονισμός σωματείων και φορέων για το προσφυγικό), Άρης Βασιλόπουλος (Δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας)

18.00 Ο πολιτικός αγώνας και η Αριστερά
Εισηγούνται:
Μανουέλ Γκαρί  (Anticapitalistas- Podemos, Ισπανικό Κράτος), Μάρκο Νέβες (Bloco, Πορτογαλία), Σάρον Σμιθ  (ISO, ΗΠΑ), Μαρία Μπόλαρη (Κόκκινο Δίκτυο, ΛΑ.Ε)
Παρεμβαίνουν:
Χρήστος Λάσκος (Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς), Ελένη Πορτάλιου

Κυριακή 6/11/16
12.00 Η Εναλλακτική λύση: Συνδέοντας την πάλη για την ανατροπή της λιτότητας με τη σύγκρουση με την Ευρωζώνη
Εισηγούνται: 
Μιγκέλ Ουρμπάν  (Ευρωβουλευτής του  Podemos, Ισπανικό Κράτος), Λεόν Κρεμιέ (NPA, Γαλλία), Παναγιώτης Λαφαζάνης (ΛΑ.Ε), Αντώνης Νταβανέλος (Κόκκινο Δίκτυο-ΛΑ.Ε)
Παρεμβαίνουν: 
Γιάννος Γιαννόπουλος (ΛΑ.Ε), Αντώνης Δραγανίγος (Ανταρσύα), Γιώργος Σαπουνάς (Κόκκινο Δίκτυο-ΛΑ.Ε), Δημήτρης Σαραφιανός (ΑΡΑΣ, ΛΑ.Ε)

Οι διεθνείς ομιλητές-τριες στο τριήμερο του Rproject


Στο Διεθνές τριήμερο που οργανώνει το Rproject στις 4-5-6 Νοέμβρη στην ΑΣΟΕΕ, θα έχουμε καλεσμένους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, αγωνίστριες και αγωνιστές της Αριστεράς και των κινημάτων. Ακολουθεί η λίστα των διεθνών καλεσμένων.


Ο Μι­γκέλ Ουρ­μπάν είναι ευ­ρω­βου­λευ­τής καθώς και  ιδρυ­τι­κό στέ­λε­χος του Podemos. Βρί­σκε­ται στην ηγε­σία των Αντι­κα­πι­τα­λί­στας και ασχο­λεί­ται ενερ­γά στο κοι­νο­βού­λιο και στους δρό­μους με­τα­ξύ άλλων με  το προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα  και τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα. Κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του έχει επι­σκε­φθεί εμπό­λε­μες ζώνες όπως η Πα­λαι­στί­νη και η Ρο­ζά­βα και στρα­τό­πε­δα προ­σφύ­γων εκ­φρά­ζο­ντας την αλ­λη­λεγ­γύη του. Κατά τη διάρ­κεια του ελ­λη­νι­κού δη­μο­ψή­φι­σμα­τος στή­ρι­ξε ολό­ψυ­χα την κα­μπά­νια του ΟΧΙ, συμ­με­τέ­χο­ντας σε εκ­δη­λώ­σεις σε όλη την Ελ­λά­δα.

Ο Νιλ Ντέι­βιν­τσον είναι πα­νε­πι­στη­μια­κός και συγ­γρα­φέ­ας με ει­δί­κευ­ση στην ιστο­ρία των πο­λι­τι­κών επα­να­στά­σε­ων. Έχει γρά­ψει με­τα­ξύ άλλων το Discovering the Scottish Revolutionκαι το How Revolutionary Were the Bourgeois Revolutions. Είναι μέλος των Διε­θνών Σο­σια­λι­στών (International Socialists) στη Σκο­τία και του RS21 στην Αγ­γλία. Συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στην Κα­μπά­νια για Ρι­ζο­σπα­στι­κή Ανε­ξαρ­τη­σία (Radical Independence Campaign) το 2014 στη Σκο­τία και δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο νέο με­τω­πι­κό σχήμα της σκο­τσέ­ζι­κης Αρι­στε­ράς, RISE. Στή­ρι­ξε την κα­μπά­νια για «αρι­στε­ρή έξοδο» («Lexit») κατά το πρό­σφα­το δη­μο­ψή­φι­σμα στη Βρε­τα­νία.  

Ο Ερίκ Του­σέν είναι Βέλ­γος πο­λι­τι­κός επι­στή­μο­νας και ιστο­ρι­κός, δι­δά­κτο­ρας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Πα­ρι­σιού VIII και του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Λιέ­γης, όπου και δι­δά­σκει. Είναι πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής για τη Δια­γρα­φή του Χρέ­ους των Χωρών του Τρί­του Κό­σμου (Comite pour l'annulation de la dette du Tiers Monde, CADTM). Είναι επί­σης μέλος της Προ­ε­δρι­κής Επι­τρο­πής Λο­γι­στι­κού Ελέγ­χου του Χρέ­ους (CAIC) στον Ιση­με­ρι­νό, του Διε­θνούς Συμ­βου­λί­ου του Πα­γκό­σμιου Κοι­νω­νι­κού Φό­ρουμ από την ίδρυ­σή του το 2001, της επι­στη­μο­νι­κής επι­τρο­πής της Attac Γαλ­λί­ας, του επι­στη­μο­νι­κού δι­κτύ­ου της Attac Βελ­γί­ου, καθώς και της Διε­θνούς Επι­τρο­πής της Τε­τάρ­της Διε­θνούς. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια ασχο­λή­θη­κε ενερ­γά με το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο χρέος μέσα και από τη συμ­με­το­χή του στην Επι­τρο­πή Αλή­θειας Δη­μο­σί­ου Χρέ­ους

Ο Στά­θης Κου­βε­λά­κης  δι­δά­σκει  Πο­λι­τι­κή Φι­λο­σο­φία  στο King's College του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Λον­δί­νου. Είναι ένας από τους ση­μα­ντι­κούς δια­νο­ού­με­νους της ελ­λη­νι­κής και διε­θνούς αρι­στε­ράς. Έχει δηµοσιεύ­σει εκτε­νώς σε θέµατα µαρ­ξι­στι­κής θε­ω­ρί­ας, σύγ­χρο­νης σκέ­ψης και κοι­νω­νι­κών κινηµάτων, βι­βλία και µελέ­τες του έχουν µετα­φρα­στεί και κυ­κλο­φο­ρούν σε οκτώ γλώσ­σες.Εντάσ­σε­ται στην αρι­στε­ρά από τα μα­θη­τι­κά του χρό­νια στο ρεύμα της κομ­μου­νι­στι­κής ανα­νέ­ω­σης. Συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στο εγ­χεί­ρη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και αρ­γό­τε­ρα της ΛΑ.Ε.

Η Σάρον Σμιθ είναι ακτι­βί­στρια, και συγ­γρα­φέ­ας από τις ΗΠΑ. Έχει­γρά­ψει­το Subterranean Fire: A History of Working-Class Radicalism in the United States καιτο Women and Socialism: Essays on Women’s Liberation (όπως και μια νέαεπι­και­ρο­ποι­η­μέ­νη εκ­δο­χή τουτο Women and Socialism: Class, Race, and Capital). Είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος τηςInternational Socialist Organization (ISO) και αγω­νί­στρια για τα δι­καιώ­μα­τα των γυ­ναι­κών.  Αρ­θρο­γρα­φεί συ­στη­μα­τι­κά στο socialistworker.org και στο πε­ριο­δι­κό International Socialist Review, ενώ άρθρα της φι­λο­ξε­νούν και άλλα ρι­ζο­σπα­στι­κά ΜΜΕ στις ΗΠΑ όπως το CounterpunchH ISO στη­ρί­ζει στις φε­τι­νές εκλο­γές την υπο­ψη­φιό­τη­τα των Πρα­σί­νων, Ζιλ Στάιν, ως αρι­στε­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή στα δύο με­γά­λα κόμ­μα­τα.

Ο Φράν­κο Του­ρι­λιά­το είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος της Sinistra Anticapitalista (Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς). Πρώην μέλος της Ιτα­λι­κής Γε­ρου­σί­ας. Εξε­λέ­γη με τoκόμμα της Κομ­μου­νι­στι­κής Επα­νί­δρυ­σης (PRC) στην οποία ήταν μέλος της εθνι­κής ηγε­σί­ας. Ανήκε στην αντι­πο­λί­τευ­ση στην PRC υπο­στη­ρί­ζο­ντας την Sinistra Critica (Κρι­τι­κή Αρι­στε­ρά). Κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του στη γε­ρου­σία, το Φε­βρουά­ριο του 2007 κα­τα­ψή­φι­σε τις πο­λε­μι­κές δα­πά­νες. Γι’ αυτή του τη στάση δια­γρά­φτη­κε από την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα της PRC, και στη συ­νέ­χεια από το κόμμα.

Ο Λέον Κρε­μιέ είναι στέ­λε­χος του NPA Γαλ­λί­ας και αγω­νι­στής-συν­δι­κα­λι­στής των γαλ­λι­κών αε­ρο­δρο­μί­ων καθώς και της μα­χη­τι­κής ερ­γα­τι­κής συ­νο­μο­σπον­δί­ας Solidaires Union. Αρ­θρο­γρα­φεί ιδιαί­τε­ρα για την πο­λι­τι­κή του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος στην εφη­με­ρί­δα και το πε­ριο­δι­κό «L’ Anticapitaliste». Πρό­σφα­τα συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στο κί­νη­μα NuitDebout και στις πρω­το­βου­λί­ες αλ­λη­λεγ­γύ­ης και συ­ντο­νι­σμού των ερ­γα­ζο­μέ­νων με τους νέους στις πλα­τεί­ες της Γαλ­λί­ας.

Η Λιζ Γουολς είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος της Socialist Alternative στην Αυ­στρα­λία και αρ­θρο­γρα­φεί συχνά στην εφη­με­ρί­δα Red Flag. Έχει εμπλα­κεί σε μια σειρά κι­νή­μα­τα, ιδιαί­τε­ρα ενά­ντια στη γυ­ναι­κεία κα­τα­πί­ε­ση, για τα δι­καιώ­μα­τα των προ­σφύ­γων, και το κί­νη­μα BDS ενά­ντια στο ισ­ραη­λι­νό απαρτ­χάιντ. Σή­με­ρα δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στην ορ­γά­νω­ση της πάλης ενά­ντια στον υπο­χρε­ω­τι­κό εγκλει­σμό των προ­σφύ­γων, για το κλεί­σι­μο των στρα­το­πέ­δων συ­γκέ­ντρω­σης και τον τερ­μα­τι­σμό της κρά­τη­σης των αι­τού­ντων άσυλο σε από­μα­κρα νησιά, συμ­με­τέ­χο­ντας στην Refugee Action Collective. Επί­σης είναι μέλος της Campaign Against Racism and Fascism που συ­γκρο­τή­θη­κε για να απα­ντή­σει στην ενί­σχυ­ση του ακρο­δε­ξιού ισλα­μο­φο­βι­κού κόμ­μα­τος One Nation.   

Ο Μάρκο Νέβες είναι Πορ­το­γά­λος αγω­νι­στής του Bloco και έχει συμ­με­τά­σχει σε όλες τις διερ­γα­σί­ες συ­γκρό­τη­σης του με­τώ­που. Ακτι­βι­στής στο κί­νη­μα των επι­σφα­λώς ερ­γα­ζο­μέ­νων ως ιδρυ­τι­κό μέλος της πλατ­φόρ­μας Associação de Combate à Precariedade - Precários Inflexíveis.  Έχει λάβει μέρος την ορ­γά­νω­ση των μα­ζι­κών δια­δη­λώ­σε­ων ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα στην Πορ­το­γα­λία μέσα από το κί­νη­μα "Que se lixe a Troika".

Ο Μα­νου­έλ Γκαρί Ραμός είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος των Αντι­κα­πι­τα­λί­στας και του Podemos. Είναι οι­κο­νο­μο­λό­γος και συ­ντο­νι­στής του πα­νε­πι­στη­μια­κού κέ­ντρου για την ερ­γα­σία και το πε­ρι­βάλ­λον (Cátedra Universidad Empresa Sindicatos de la Universidad Politécnica de Madrid).  Ασχο­λεί­ται ενερ­γά με πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά ζη­τή­μα­τα καθώς και με τη σχέση ερ­γα­σί­ας -πε­ρι­βάλ­λο­ντος και έχει συμ­με­τά­σχει σε πολ­λές σχε­τι­κές έρευ­νες και συ­νέ­δρια.Βι­βλία και με­λέ­τες του κυ­κλο­φο­ρούν στα ισπα­νι­κά.

Η Ελιά­να Κόμο είναι  μέλος του Εθνι­κού Συμ­βου­λί­ου της FIOM (Ομο­σπον­δία Ερ­γα­ζο­μέ­νων στη Με­ταλ­λουρ­γία)  και της CGIL (Γε­νι­κή Συ­νο­μο­σπον­δία Ιτα­λών Ερ­γα­τών. Δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στην πρω­το­βου­λία «Il sindacato è un'altra cosa», την αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση στην CGIL, και ανή­κει στην μα­χη­τι­κή πτέ­ρυ­γα της FIOM. 

Η Λουζ Μορά είναι συν­δι­κα­λί­στρια και μέλος της δια­συν­δι­κα­λι­στι­κής αντι­φα­σι­στι­κής  πρω­το­βου­λί­ας Visa (Vigilance et Initiatives Syndicales Antifascistes)που πα­λεύ­ει για τα δι­καιώ­μα­τα των προ­σφύ­γων και των απο­κλει­σμέ­νων, υπε­ρα­σπί­ζο­ντας τους με­τα­νά­στες ερ­γα­ζό­με­νους, πα­λεύ­ο­ντας ενά­ντια στον ακρο­δε­ξιό λόγο της Μαρί Λεπέν, την ομο­φο­βία και το σε­ξι­σμό στους χώ­ρους δου­λειάς. Η Λουζ Μορά πρω­το­στα­τεί στον αγώνα για αλ­λη­λεγ­γύη με τους με­τα­νά­στες «χωρίς χαρ­τιά» (sanspapiers).

Ο Κρι­στιάν Μαγιέ είναι συν­δι­κα­λι­στής σι­δη­ρο­δρο­μι­κός ερ­γά­της, που σή­με­ρα έχει συ­ντα­ξιο­δο­τη­θεί. Υπήρ­ξε ενερ­γό μέλος της συ­νο­μο­σπον­δί­ας CFDT από το 1978 ως το 1995, ενώ από το 1996 δρα­στη­ριο­ποιεί­ται μέσα από τις γραμ­μές της SUD-Rail, της κλα­δι­κής ομο­σπον­δί­ας στους σι­δη­ρο­δρο­μι­κούς της μα­χη­τι­κής συ­νο­μο­σπο­νί­δας Solidaires. Συ­γκε­κρι­μέ­να θή­τευ­σε μέλος του Γρα­φεί­ου της Ομο­σπον­δί­ας SUD-Rail και της Εθνι­κής Γραμ­μα­τεί­ας της Union Syndicale Solidaires. Εκ­προ­σω­πεί την Επι­τρο­πή Διε­θνών των Solidaires και το Διε­θνές Συν­δι­κα­λι­στι­κό Δί­κτυο Αλ­λη­λεγ­γύ­ης και Αγώνα, μια διε­θνή δι­κτύ­ω­ση πάνω από 40 μα­χη­τι­κών συν­δι­κά­των και ομο­σπον­διών.

Ο Σάμος Σα­μου­ήλ είναι μέλος της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής ορ­γά­νω­σης Γρα­νά­ζι στην Κύπρο. Είναι μη­χα­νι­κός με­ταλ­λεί­ων και είναι συν­δι­κα­λι­στι­κά ενερ­γός στον κλάδο του. Συμ­με­τέ­χει στη συ­ντα­κτι­κή ομάδα  της πε­ριο­δι­κής έκ­δο­σης του Γρα­να­ζιού και ασχο­λεί­ται με το ερ­γα­τι­κό ρε­πορ­τάζ αλλά και με τα ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τη σχέση ερ­γα­σί­ας και πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Τα τε­λευ­ταία δέκα χρό­νια συμ­με­τέ­χει ενερ­γά σε όλες τις προ­σπά­θειες δη­μιουρ­γί­ας ενός μα­ζι­κού αντι­φα­σι­στι­κού με­τώ­που στην Κύπρο.